Επιστροφή για ΜΤΒ στα βουνά της Κυπαρισσιας!

Μετά από ακύρωση της πρόωρης επιστροφής μου στην Αθήνα και δίνοντας μια μικρή παράταση του πυρετού των τελευταίων ημερών για μια βόλτα με το ΜΤΒ σε γνώριμη περιοχή, άλλα άγνωστο βουνό...

 Προορισμός το όρος Γεράνι στη Κυπαρισσία.

Η ανάβαση στον αγροτικό δρόμο, σκέτο μαρτύριο μετά την αποδυνάμωση των τελευταίων ημερών...

Τελικά είχε δίκιο ο παππούς που μας φώναξε ότι έχει πολύ ανηφόρα...

5χλμ ήταν αυτά πέρασαν με αρκετό ιδρώτα... (Μax κλήση 22%, Μέση κλήση 16%)

Στο τέλος του δρόμου η επιμονή του Σταύρου να κοιτάξει κάτι βελάκια πάνω στα βράχια, κατέληξε στην ανεύρεση ενός μονοπατιού...

Αρχικά τα ποδήλατα στη πλάτη και όπου μπορούσαμε τα καβαλάγαμε έστω για 5μέτρα...

 Όσο περνούσαν τα μέτρα το μονοπάτι γινόταν ακόμα πιο ποδηλατησιμο... 

Τελευταίο κουβάλημα πριν τη κορυφή...

Ο ουρανός πεντακάθαρος και έτσι η θέα έφτανε στο Πύργο και τη Ζάκυνθο και σε μεγάλο μέρος του Μεσσηνιακού κόλπου από την αντίθετη πλευρά...

Έφτασε η ώρα της κατάβασης...

Αδρεναλίνη στο ΜΑΧ μιας και η διαδρομή προσφερόταν...

Σχεδόν όλα τα εμπόδια έχουν φυσικές εξόδους διαφυγής και έτσι μπορείς να κρατήσεις μια αρκετά καλή ροή μέσα στη διαδρομή σου...

Έτσι αρχίσαμε να δοκιμάζουμε σιγα σιγα και τις τεχνικές μας σε φωτογραφίες με κίνηση...

Αρχικά τα αποτελέσματα απογοητευτικά, μετά όμως....

Επιστροφή στο αυτοκίνητο ξανά με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά... Η τυπική επίσκεψη από ένα δασικό στη κορυφή του βουνού και η επιστροφή από τον ίδιο δασικό, είχε περάσει σε άλλα επίπεδα ορεινής ποδηλασίας...

Θα επιστρέψουμε κάποια μερα, καταλληλότερα προετοιμασμένοι για σηματοδότηση του μονοπατιού που θα το κάνει καταλληλότερο για ποδήλατο και τυπικό καθαρισμό...

Και μια φωτογραφία το βουνό...

Κατάβαση Ταϋγέτου

Εδώ και μια βδομαδούλα περίπου κανονίζαμε να κάνουμε τη κατάβαση του Ταϋγέτου ξανά. Είχαμε κανονίσει μεταφορικό μέσο να μας ανεβάσει, αλλά την τελευταία μέρα ο οδηγός μας το ακύρωσε. Η έλλειψη μεταφορικού δεν έδειξε να μας χαλάει το κέφι και τόσο όμως. Τα ποδήλατα φορτώθηκαν στο ΚΤΕΛ μέχρι το χωρίο Αρτεμισία και μετά συνεχίσαμε 10χλμ μέχρι το Τουριστικό Ταϋγέτου όπως μπορούσε ο καθένας. Άλλοι πάνω σε ποδήλατα και άλλοι σπρώχνοντας στα ανηφορικά κομμάτια.

 Περίπου 2χλμ πριν το Τουριστικό Ταϋγέτου.

Φτάνοντας στο Τουριστικό είχε αρχίσει να ψιχαλίζει, ίσα ίσα καταφέραμε να τοποθετήσουμε τα ποδήλατα σε ένα στέγαστρο και μπήκαμε μέσα, ξαφνικά άρχισαν να πέφτουν καρεκλοπόδαρα και πυκνή ομίχλη περικύκλωνε το βουνό.

Ένα μικρο σνακ μέχρι να κόψει λίγο η βροχή ήταν απαραίτητο για ενέργεια μιας και είχαμε 5χλμ ακόμα για να πατήσουμε χώμα.

Στις 17:00 έπρεπε να φύγουμε ανεξαρτήτου καιρού γιατί αλλιώς θα μας έπιανε νύχτα στο βουνό και δεν υπήρχε άλλο λεωφορείο για να επιστρέψουμε Καλαμάτα.

Οι πιτσιρικάδες της παρέας λίγο πριν συνεχίσουμε, η ομίχλη και η βροχή δεν φαίνεται να πτοούν κανέναν από την παρέα!

Για καλή μας τύχη μετά από μερικά λεπτά σταμάτησε τελείως να βρέχει και μόνο η ομίχλη παρέμεινε να σκεπάζει με ένα μυστήριο πέπλο το βουνό...

Φτάνοντας στο χώμα ξεκίνησαν τα πρώτα παιχνίδια με την λάσπη...

Μπαίνοντας στην Αράχοβα, το πρώτο χωρίο που συναντήσαμε μετά τον χωματόδρομο σε μια στροφή υπήρχε μια λιμνούλα από τα όμβρια ύδατα. Αφού τεσταρίστηκε αρκετές φορές ότι το έδαφος που βρίσκεται κάτω από το νερό δεν γλιστράει άρχισαν τα παιχνίδια.

Τέλος κατεβήκαμε στη πόλη της Καλαμάτας ξανά από το χωριό Δήμιοβα.

Ο σκοπός μας να γεμίσουμε ρούχα και ποδήλατα λάσπη είχε επιτευχθεί στο μέγιστο.

Επόμενος στόχος είναι να καθιερωθεί 1 φορά την εβδομάδα η κατάβαση του Ταϋγέτου... :D