Τουριστικές προπονήσεις...

Αρχικά πρέπει να παραδεχτώ πως τους τελευταίους μήνες βαριόμουνα να ανεβάσω κάποιο θεματάκι ή ακόμα να κουβαλήσω τη ψηφιακή μαζί μου να βγάλω κάποια φωτογραφία. 

Με αφορμή την Κυριακάτικη βόλτα με το Kalamata City Cycling Club, και την 4+ ώρες προπόνηση κάποιον αθλητών, αποφάσισα να ακολουθήσω γιατί σίγουρα θα έβγαινε μια ενδιαφέρουσα διαδρομή.

Αφού ο καιρός Νότια έδειχνε να κλείνει για τα καλά κατευθυνθήκαμε προς Μεγαλόπολη μεριά, όσο μας πάρει η ώρα, ή καιρού επιτρέποντος πάντα.

Η ανάβαση μέχρι το Δερβένι έγινε με αρκετό πόνο, μιας και ο αέρας είχε πραγματικά αντίθετη άποψη, έτσι οι ρυθμοί πλέον είχαν αρχίσει να κυλάνε πιο τουριστικοί απ'ότι υπολογίζαμε!!!

Κάπως έτσι, έβγαλα την ψηφιακή αρχίζοντας να τραβάω φωτογραφίες σαν σωστός τουρίστας.

Στη προκειμένη φωτογραφία ο τυφώνας που τους "σπρώχνει" μετριέται σε αρκετά μποφόρ γι'αύτο το πλατύ χαμόγελο διαγράφεται στο πρόσωπό τους.

Ο φορτωμένος ουρανός, προμήνυε επιστροφή με αρκετό δρόσισμα.

Ένας γρήγορος ανεφοδιασμός νερού και κλείσιμο των τζάκετ στη βρύση του χωριού (Δερβένι Μεσσηνίας), και άρχιζε η κατάβαση προς τον νομό Αρκαδίας και το πρώτο χωριού που συναντάει κάποιος είναι τα πλέον ερημωμένα Παραδείσια.

Περνώντας πάνω από τις καινούριες γέφυρες, που διασχίζουν κάθετα τους νέους αυτοκινητοδρόμους.

Έχοντας καθυστερήσει αρκετά αποφασίσαμε να κάνουμε στάση για πικ νικ και αφού χωνέψουμε να πάρουμε το δρόμο της επιστροφής. Έτσι βγήκαν τα ματζούνια έξω και άρχισε το φαγοπότι.

Αρχίζοντας τις πρώτες πεταλιές της επιστροφής, ο καιρός μας τη κρατούσε για την επιστροφή...

Έτσι και η επιστροφή πραγματοποιήθηκε με μάσκα, αναπνευστήρα και κουμπωτά βατραχοπέδιλα μέχρι τη Θουρία σχεδόν...

Ο σοφότερος της παρέας προνόησε με αυτό τον αυτοσχέδιο υποτυπώδη λασποτήρα!

Ο καιρός αν και βροχερός, η θερμοκρασία ήταν ιδιαίτερα υψηλή και κυμαινόταν από 22 έως 14 βαθμούς Κελσίου.

Αρκετό καιρό είχα να δω το ποδήλατο να αστράφτει έτσι! Το είχα συνηθίσει λασπωμένο :D

Ελπίζω μέσα στο χειμώνα να επιχειρήσουμε ξανά και να φτάσουμε επιτυχώς μέχρι Μεγαλόπολη...

Εθισμένος με το χιόνι...

Αναγκασμένος την ερχόμενη εβδομάδα να απέχω από το αγαπημένο αυτό hoby, ήθελα να πάρω μια γερή δόση ΜΤΒ για να έχω αποθέματα τις τελευταίες μέρες την εξεταστικής. Η διαδρομή συνηθισμένη τις τελευταίες μέρες, Καλάθι, Δήμιοβα και στη συνέχεια ανάβαση προς το Ταΰγετο, μέχρι εκεί που είναι προσβάσιμη η διαδρομή λόγο χιονιού.

Η θερμοκρασία αρκετά υψηλή (min 15C - max 22C) και ο εξοπλισμός τελείως λανθασμένη επιλογή σήμερα. Μου πέρασε αρκετές φορές από το μυαλό να επιστρέψω, μιας και τα μακριά είχαν γίνει αρκετά ενοχλητικά, σκεπτόμενος ότι πιο πάνω θα έχει κρύο λόγο χιονιού ευτυχώς συνέχισα και δεν κατέστρεψα τη βόλτα.

Τα χιόνια είχαν λιώσει αρκετά από τη περασμένη Τρίτη, και έτσι πλέον ξεκίναγαν από τα 1200μ. περίπου(όπου προφυλασσόντουσαν από τη δυτική πλαγιά του βουνού)...

Μια καθίζηση του εδάφους είχε προκαλέσει υποχώρηση ενός τμήματος του δασικού δρόμου, άλλα και κλείνοντας το υπόλοιπο κομμάτι του δρόμου με ένα βράχο τεραστίων διαστάσεων...

(το 2ο κλειστό κομμάτι της διαδρομής)

Τα παγωμένα χιόνια που διατηρούνταν αρκετά σκληρά παρά τη θερμοκρασία των 15C είχαν πλέον πυκνώσει αρκετά, κάνοντας τη διαδρομή αρκετά κουραστική... Κάπου εκεί έπρεπε να σταματησω να απολαύσω το παστέλι μου και να πάρω το δρόμο της επιστροφής σιγά σιγά...

Η κατάβαση σκέτη απόλαυση, το νοτισμένο χώμα έδινε μια απίστευτη αίσθηση σιγουριάς σε κάθε στροφή, κάνοντας σε να πιέζεις το ποδήλατο στα όρια του...

Μια τελευταία στάση για φωτογραφία με το επιτυχώς λασπωμένο ποδήλατο μέχρι και στη τελευταία επιφάνειά που είχε γλυτώσει από τη περασμένη φορά :D 

(καταραμένα τρεχούμενα νερά μου το καθαρίσατε ξανά)

Ταΰγετος Snowride

Η στέρηση του αγαπημένου αυτού hoby που λέγεται mountain bike των τελευταίων βδομάδων λόγο κακοκαιρίας και εξεταστικής ήταν η κύρια ώθηση να ετοιμαστώ από νωρίς το πρωί. Προορισμό δεν είχα επιλέξει μιας θα αποφάσιζα τα τελευταία μέτρα πριν τη στροφή για Καλάθι ή Ταΰγετο. Στόχος μου να λερώσω τα λάστιχα με χιόνι... Κάνοντας μερικά χλμ προς τη Μονή Δημιόβης για να ρίξω ένα βλέφαρο προς τις πλαγιές του Ταϋγέτου, δεν άργησα μέχρι να πάρω την απόφαση μου αντικρίζοντας τη θέα...

Άλλη μια δύσκολη ανηφόρα σκεφτόμουν συνεχώς και η κλήση στρώνει σκεφτόμουν μέχρι την Αράχοβα.

Μετά από μερικά χλμ ο δρόμος ήταν γεμάτος λάσπες από όγκους χώματος που είχαν αποκολληθεί από τη πλαγιά και είχαν κλείσει το δρόμο, αφού πέρασαν αυτά τα δύσκολα κομμάτια (με περπάτημα βέβαια γιατί δεν τσούλαγε τίποτα εκεί μέσα), έκαναν την εμφάνιση τους τα πρώτα χιόνια....

Δυστυχώς το χιονάκι ήταν παγωμένο και δύσκολα το ποδήλατο κυλούσε πάνω σε αυτό...

Αφού κατέβηκα αρκετές φορές για να περάσω τα τελείως παγωμένα κομμάτια χιονιού, σταμάτησα, έφαγα το παστέλι που μου είχε απομείνει και ετοιμάστηκα για την επιστροφή...

Ένα τυχαίο γλίστρημα του ποδηλάτου με έβαλε σε σκέψεις για να δοκιμάσω σλάλομ με το ΜΤΒ στο χιόνι... Κάτι που αποδείχτηκε αρκετά διασκεδαστικό...

(δεξιά η ανάβαση, αριστερά η κατάβαση - σλάλομ)

Και έτσι συνέχισα παίζοντας μέχρι και το τελευταίο χιόνι που συναντούσες στη διαδρομή...

Χαρτογραφώντας τη Συρόκα

Ένα αρκετά διασκεδαστικό παιχνίδι έχουμε βρει τις τελευταίες μέρες με το GPS, και  χαρτογραφούμε διαδρομές εκτός δρόμου, που τις δημοσιεύουμε για να μπορεί οποιοσδήποτε ποδηλάτης θέλει να κινηθεί σε αυτές...

Σειρά είχε το Όρος Συρόκα όπου βρίσκεται 15χλμ έξω από τη Καλαμάτα και η ανάβαση του πραγματοποιήθηκε από το χωριό Πήδημα. (Υπάρχει δρόμος που φτάνει στη κορυφή και από το χωριό Πολιανη.)

Το έδαφος του είναι πετρώδες και σαθρό σε αρκετά σημεία σε όλο το μήκος της διαδρομής...

Η διαδρομή είχε ως εξής, Πήδημα, Άγριλος, κορυφή Συρόκας και επιστροφή από Αιθαία...

MTB Marathon Tour

Εκκίνηση νωρίς το πρωί μην μας πιάσει η ζέστη, έτσι στις 8:00 βρισκόμασταν πάνω στα ποδήλατα.

Στρίβουμε από την Εθνική οδό Καλαμάτας Τριπόλεως προς Πήδημα για να αρχίσει η διαδρομή.

Πρώτο χωριό που συναντάμε ο Άγριλος και συνεχίζουμε ανάβαση Σιρόκας με σκοπό να κατηφορίσουμε ξανά προς το οροπέδιο της Πολιανής που βρίσκεται στα 650μ.

Ένα σύνθημα γραμμένο σε μια σπηλιά στην ανάβαση της Σιρόκας.

Τρία ασφάλτινα χιλιόμετρα μέχρι ξαφνικά να περάσουμε ένα ρέμα και να πιάσουμε ένα κακοτράχαλο δασικό γεμάτο νεροφαγώματα και τρεχούμενα νερά. Προορισμός ο Άκοβος, ένα χωριό στα 900μ, μόλις έχουμε περασει τα σύνορα της Μεσσηνίας και πλέον βρισκόμαστε στο Νομό Αρκαδίας. Πρώτη στάση στη πηγή του χωριού για ανεφοδιασμό παγωμένου τρεχούμενου νερού!

 

Η θέα από τον Άκοβο μαγευτική!

Στα δεξιά της φωτογραφίας φαίνονται τα φουγάρα από το εργοστασιο της ΔΕΗ στη Μεγαλόπολη.

Στο ύψος του κράνους φαίνεται ο δασικός δρόμος που βρίσκεται στη κορυφογραμμή των βουνών που θα συνεχίσουμε τη διαδρομή μας.

Έχοντας αφήσει πίσω μας τον Άκοβο συνεχίζουμε τη διαδρομή μας στα σύνορα Μεσσηνίας και Αρκαδίας. Σε κάθε βουνοκορφή είναι χτισμένη και από μία εκκλησία.

Απέναντι διακρίνεται πλέον ο Άκοβος.

Σε μία από τις κορυφές της διαδρομής λίγο πριν τη Παλιά Βρωμόβρυση, με θέα το (ακόμα) χιονισμένο Ταΰγετο.

Στη κορυφή αυτή υπήρχε επίσης μια πλάκα με τα ονόματα των ντόπιων πεσόντων του '21.

Φτάνοντας πλέον στο υψηλότερο σημείο της διαδρομής προς Παλιά Βρωμόβρυση άλλα και το ψηλότερο της βόλτας στα 1047μ υπήρχε ένα φρεάτιο κυριολεκτικά στο ψηλότερο σημείο άλλα και στη μέση του δρόμου.

Συνεχίζοντας τις τελευταίες μας κατηφόρες προς το πολιτισμό, στο δασικό δρόμο που συνδέει την Παλιά Άνω Βρωμόβρυση με το Πελεκητό. Ακόμα αρκετά μακριά από το πολιτισμό.

Κάποιος ΒΛΑΚΑΣ είχε κολλήσει στις κολόνες της ΔΕΗ πολιτικά ψηφοδέλτια της ΝΔ με σταυρό στο τοπικό βουλευτή Σαμπαζιώτη Δ. Γελοίοι!

Η διαδρομή έφτανε σιγα σιγα πλέον στο τέλος της, περνώντας από Βελανιδιά, ξανά Άγριλο και Άμφεια για να βγούμε στην Εθνική Οδό προς Καλαμάτα. Το κοντεράκι τότε έγραφε 80χλμ και απομένανε ακόμα τα ασφάλτινα χιλιόμετρα της Εθνικής Οδού μέχρι τη Καλαμάτα.

Σημαντική παρατήρηση της διαδρομής είναι τα ερπετά της. 2/2 φίδια που συναντήσαμε να λιάζονται στους δασικούς του Αγριλου ήταν οχιές...

Guest Star κουρσάς

Έχοντας την απορία τι πάμε και κάνουμε πάνω στα κατσάβραχα ένας εκκολαπτόμενος κούρσας αποφάσισε να ακολουθήσει στο βουνό... Ψημένος μετά από αρκετή πλύση εγκεφάλου για τη διαδρομή στο Καλάθι μέχρι να συναντήσουμε χιόνια...

Προσωπικά δεν είχα ξαναδεί τόσα νερά να τρέχουν πάνω στους δρόμους της διαδρομής...

Έχοντας βγάλει το δυσκολότερο κομμάτι της διαδρομής, η θέα στις χιονισμένες πλαγιές του Ταϋγέτου ήταν απλά μαγευτική...

Περιμένοντας να βγάλω τον Άρη φωτογραφία να ανεβαίνει στη λάσπη τσουπ το πόδι μέσα σε αυτή. "Ρε πριν λίγο δεν σου είπα μην πατάς στις λάσπες γιατί δεν θα μπορείς να κουμπώσεις μετά;"

Βρε πάλι κάτω; Άντε σε δικαιολογώ γιατί η κλήση ξεφεύγει αρκετά σε αυτό το κομμάτι και ο δρόμος είναι γεμάτος κατσάβραχα...

Φτάνοντας λίγο πάνω από τα 1000μ τα πρώτα χιόνια κάναν την εμφάνιση τους... Έχοντας όμως αρκετό πάγο από κάτω ήταν αρκετά δύσκολο να συνεχίσουμε παραπέρα, επίσης και ο μετρημένος χρόνος που είχαμε, μας έκανε να αρχίσουμε τη κατάβαση προς τη Καλαματά ξανά...

Στη κατάβαση άρχισαν τα παιχνίδια με τις λάσπες για το ποιος θα λερωθεί περισσότερο...

Οι καλύτερες φωτό που σου έβγαλα φίλε!

Η δεύτερη είναι λίγο μικρή δυστυχώς...

Τίτλο δεν έβρισκα μιας και δεν είναι η πρώτη φορά που επισκέπτομαι το όρος Καλάθι (άλλα ούτε και η τελευταία).

Στους δασικούς του όρους Καλάθι, ανάμεσα από τα έλατα ξεπροβάλει και ο Μεσσηνιακός κόλπος. Όσο πιο ψηλά ανεβαίνεις στο βουνό, νομίζεις πως η θάλασσα βρίσκεται κάτω από τη προηγούμενη στροφή.

Μια στάση για φωτογραφία σε ένα μέρος ανάμεσα στα έλατα, όσες φορές πέρασα από αυτό το σημείο ήθελα να σταματήσω να τραβήξω αυτή τη φωτό και πάντα συνέχιζα.

Κατάβαση Ταϋγέτου

Εδώ και μια βδομαδούλα περίπου κανονίζαμε να κάνουμε τη κατάβαση του Ταϋγέτου ξανά. Είχαμε κανονίσει μεταφορικό μέσο να μας ανεβάσει, αλλά την τελευταία μέρα ο οδηγός μας το ακύρωσε. Η έλλειψη μεταφορικού δεν έδειξε να μας χαλάει το κέφι και τόσο όμως. Τα ποδήλατα φορτώθηκαν στο ΚΤΕΛ μέχρι το χωρίο Αρτεμισία και μετά συνεχίσαμε 10χλμ μέχρι το Τουριστικό Ταϋγέτου όπως μπορούσε ο καθένας. Άλλοι πάνω σε ποδήλατα και άλλοι σπρώχνοντας στα ανηφορικά κομμάτια.

 Περίπου 2χλμ πριν το Τουριστικό Ταϋγέτου.

Φτάνοντας στο Τουριστικό είχε αρχίσει να ψιχαλίζει, ίσα ίσα καταφέραμε να τοποθετήσουμε τα ποδήλατα σε ένα στέγαστρο και μπήκαμε μέσα, ξαφνικά άρχισαν να πέφτουν καρεκλοπόδαρα και πυκνή ομίχλη περικύκλωνε το βουνό.

Ένα μικρο σνακ μέχρι να κόψει λίγο η βροχή ήταν απαραίτητο για ενέργεια μιας και είχαμε 5χλμ ακόμα για να πατήσουμε χώμα.

Στις 17:00 έπρεπε να φύγουμε ανεξαρτήτου καιρού γιατί αλλιώς θα μας έπιανε νύχτα στο βουνό και δεν υπήρχε άλλο λεωφορείο για να επιστρέψουμε Καλαμάτα.

Οι πιτσιρικάδες της παρέας λίγο πριν συνεχίσουμε, η ομίχλη και η βροχή δεν φαίνεται να πτοούν κανέναν από την παρέα!

Για καλή μας τύχη μετά από μερικά λεπτά σταμάτησε τελείως να βρέχει και μόνο η ομίχλη παρέμεινε να σκεπάζει με ένα μυστήριο πέπλο το βουνό...

Φτάνοντας στο χώμα ξεκίνησαν τα πρώτα παιχνίδια με την λάσπη...

Μπαίνοντας στην Αράχοβα, το πρώτο χωρίο που συναντήσαμε μετά τον χωματόδρομο σε μια στροφή υπήρχε μια λιμνούλα από τα όμβρια ύδατα. Αφού τεσταρίστηκε αρκετές φορές ότι το έδαφος που βρίσκεται κάτω από το νερό δεν γλιστράει άρχισαν τα παιχνίδια.

Τέλος κατεβήκαμε στη πόλη της Καλαμάτας ξανά από το χωριό Δήμιοβα.

Ο σκοπός μας να γεμίσουμε ρούχα και ποδήλατα λάσπη είχε επιτευχθεί στο μέγιστο.

Επόμενος στόχος είναι να καθιερωθεί 1 φορά την εβδομάδα η κατάβαση του Ταϋγέτου... :D