Εθισμένος με το χιόνι...

Αναγκασμένος την ερχόμενη εβδομάδα να απέχω από το αγαπημένο αυτό hoby, ήθελα να πάρω μια γερή δόση ΜΤΒ για να έχω αποθέματα τις τελευταίες μέρες την εξεταστικής. Η διαδρομή συνηθισμένη τις τελευταίες μέρες, Καλάθι, Δήμιοβα και στη συνέχεια ανάβαση προς το Ταΰγετο, μέχρι εκεί που είναι προσβάσιμη η διαδρομή λόγο χιονιού.

Η θερμοκρασία αρκετά υψηλή (min 15C - max 22C) και ο εξοπλισμός τελείως λανθασμένη επιλογή σήμερα. Μου πέρασε αρκετές φορές από το μυαλό να επιστρέψω, μιας και τα μακριά είχαν γίνει αρκετά ενοχλητικά, σκεπτόμενος ότι πιο πάνω θα έχει κρύο λόγο χιονιού ευτυχώς συνέχισα και δεν κατέστρεψα τη βόλτα.

Τα χιόνια είχαν λιώσει αρκετά από τη περασμένη Τρίτη, και έτσι πλέον ξεκίναγαν από τα 1200μ. περίπου(όπου προφυλασσόντουσαν από τη δυτική πλαγιά του βουνού)...

Μια καθίζηση του εδάφους είχε προκαλέσει υποχώρηση ενός τμήματος του δασικού δρόμου, άλλα και κλείνοντας το υπόλοιπο κομμάτι του δρόμου με ένα βράχο τεραστίων διαστάσεων...

(το 2ο κλειστό κομμάτι της διαδρομής)

Τα παγωμένα χιόνια που διατηρούνταν αρκετά σκληρά παρά τη θερμοκρασία των 15C είχαν πλέον πυκνώσει αρκετά, κάνοντας τη διαδρομή αρκετά κουραστική... Κάπου εκεί έπρεπε να σταματησω να απολαύσω το παστέλι μου και να πάρω το δρόμο της επιστροφής σιγά σιγά...

Η κατάβαση σκέτη απόλαυση, το νοτισμένο χώμα έδινε μια απίστευτη αίσθηση σιγουριάς σε κάθε στροφή, κάνοντας σε να πιέζεις το ποδήλατο στα όρια του...

Μια τελευταία στάση για φωτογραφία με το επιτυχώς λασπωμένο ποδήλατο μέχρι και στη τελευταία επιφάνειά που είχε γλυτώσει από τη περασμένη φορά :D 

(καταραμένα τρεχούμενα νερά μου το καθαρίσατε ξανά)

Ταΰγετος Snowride

Η στέρηση του αγαπημένου αυτού hoby που λέγεται mountain bike των τελευταίων βδομάδων λόγο κακοκαιρίας και εξεταστικής ήταν η κύρια ώθηση να ετοιμαστώ από νωρίς το πρωί. Προορισμό δεν είχα επιλέξει μιας θα αποφάσιζα τα τελευταία μέτρα πριν τη στροφή για Καλάθι ή Ταΰγετο. Στόχος μου να λερώσω τα λάστιχα με χιόνι... Κάνοντας μερικά χλμ προς τη Μονή Δημιόβης για να ρίξω ένα βλέφαρο προς τις πλαγιές του Ταϋγέτου, δεν άργησα μέχρι να πάρω την απόφαση μου αντικρίζοντας τη θέα...

Άλλη μια δύσκολη ανηφόρα σκεφτόμουν συνεχώς και η κλήση στρώνει σκεφτόμουν μέχρι την Αράχοβα.

Μετά από μερικά χλμ ο δρόμος ήταν γεμάτος λάσπες από όγκους χώματος που είχαν αποκολληθεί από τη πλαγιά και είχαν κλείσει το δρόμο, αφού πέρασαν αυτά τα δύσκολα κομμάτια (με περπάτημα βέβαια γιατί δεν τσούλαγε τίποτα εκεί μέσα), έκαναν την εμφάνιση τους τα πρώτα χιόνια....

Δυστυχώς το χιονάκι ήταν παγωμένο και δύσκολα το ποδήλατο κυλούσε πάνω σε αυτό...

Αφού κατέβηκα αρκετές φορές για να περάσω τα τελείως παγωμένα κομμάτια χιονιού, σταμάτησα, έφαγα το παστέλι που μου είχε απομείνει και ετοιμάστηκα για την επιστροφή...

Ένα τυχαίο γλίστρημα του ποδηλάτου με έβαλε σε σκέψεις για να δοκιμάσω σλάλομ με το ΜΤΒ στο χιόνι... Κάτι που αποδείχτηκε αρκετά διασκεδαστικό...

(δεξιά η ανάβαση, αριστερά η κατάβαση - σλάλομ)

Και έτσι συνέχισα παίζοντας μέχρι και το τελευταίο χιόνι που συναντούσες στη διαδρομή...

Χαρτογραφώντας τη Συρόκα

Ένα αρκετά διασκεδαστικό παιχνίδι έχουμε βρει τις τελευταίες μέρες με το GPS, και  χαρτογραφούμε διαδρομές εκτός δρόμου, που τις δημοσιεύουμε για να μπορεί οποιοσδήποτε ποδηλάτης θέλει να κινηθεί σε αυτές...

Σειρά είχε το Όρος Συρόκα όπου βρίσκεται 15χλμ έξω από τη Καλαμάτα και η ανάβαση του πραγματοποιήθηκε από το χωριό Πήδημα. (Υπάρχει δρόμος που φτάνει στη κορυφή και από το χωριό Πολιανη.)

Το έδαφος του είναι πετρώδες και σαθρό σε αρκετά σημεία σε όλο το μήκος της διαδρομής...

Η διαδρομή είχε ως εξής, Πήδημα, Άγριλος, κορυφή Συρόκας και επιστροφή από Αιθαία...

Χαρτογραφώντας το Καλάθι

Το Καλάθι είναι η πιο κοντινή διαδρομή από το κέντρο της Καλαμάτας που προσφέρεται για ορεινή ποδηλασία (ΜΤΒ). Η διαδρομή που επιλέχτηκε για ανάβαση είναι από τη κεραία πάνω από το ξενοδοχείο Filoxenia.

Μια αρκετά δύσκολη ανάβαση με μέση κλήση 13% και αρκετά σαθρό έδαφος. Μετά τα 700μ κάνουν και την εμφάνιση τους τα πρώτα έλατα και το τοπίο αρχίζει και αποκτά ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον...

Το Όρος Καλάθι όπως φαίνεται από το λιμάνι της Καλαμάτας.

Σημεία ανεφοδιασμού νερού υπάρχουν στον Άγιο Νικήτα στο 3χλμ της ανάβασης περίπου, στο Παλιό Χωριό (ή αλλιώς Αγία Τριάδα) στο 6χλμ και στη κορυφή στο εκκλησάκι του Άγιου Γεωργίου στα 1340μ στο 10χλμ της διαδρομής.

 Στο σχεδιάγραμμα των υψομετρικών επιλέχθηκε πρώτα για ανάβαση η δεύτερη κορυφή του Προφήτη Ηλία στα 1300μ και μετά επιστροφή στον Άγιο Γεώργιο. Επίσης έγινε μια μικρή παράκαμψη δεξιά προς το Παλιό Χωρίο για ανεφοδιασμό.

Πρωτομαγια με ΜΤΒ στο Καλάθι

Άργησα αρκετά να ξεκινήσω σήμερα προς το Καλάθι μήπως έβρισκα και κάνα άλλο θύμα να πάμε για ανάβαση... Ο κόσμος από νωρίς είχε γεμίσει το παραλιακό της Καλαμάτας και οι πιο φυσιολάτρες είχαν ανέβει με τα τζιπ τους στο βουνό κάνοντας πικ νικ μέσα στη μέση του δασικού... Τραβάτε ρε 1-2μ μεσα στη φύση με τα πόδια, πάνω στο δρόμο;;; Τέλος πάντων.

Ο ουρανός πεντακάθαρος λίγο η υγρασία μας τα χάλασε για καλές μακρινές φωτό.

Ανάβαση από Βέργα και μέσο του νέου χωματόδρομου προς Άνω Βέργα.

Η θέα από το καστράκι στη Καλαματα.

Ο ήλιος ήταν αρκετά ζεστός και έκανε ακόμα και το κράνος στην ανάβαση αρκετά ενοχλητικό, είχα αρχίσει να κυνηγάω τις σκιές από τα δέντρα...

Φτάνοντας στη 1η κορυφή του Καλαθιού, πηγαίνοντας να βγάλω τη συνηθισμένη φωτό στο ορόσημο της Γεωγραφική Υπηρεσίας Στρατού...

Ο κύριος φίδις είχα ξεμοναχιάσει τη φίλη του να της δείξει τη θέα στο Ταΰγετο...

Τράβηξα μια φωτό προς τη ψηλότερη κορυφή του Ταϋγέτου χωρίς να τους ενοχλήσω και τη κοπάνησα με ελαφρά πηδηματάκια...

Έφοδος στο χώρο της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου για τον εντοπισμό κάποιας βρύσης για ανεφοδιασμό...

Θα την επισκεφτώ σίγουρα την ημέρα εορτής του πολιούχου του...

Φαγοπότι με θέα λέμε!

Εντάξει όλα αυτά έπρεπε να πιάσουμε και το Μάη...

Και έτσι συνέχισα προς τη δεύτερη κορυφή μαζεύοντας λουλούδια....

Λίγο πριν τη κορυφή, κάποια δέντρα είχαν πέσει στο δρόμο από τις φετινές χιονοπτώσεις.

Η Καλαμάτα από τα 1390μ.

Μια ανοιξιάτικη-πρωτομαγιάτικη φωτό στο ανθισμένο οροπέδιο της κορυφής.

Η θέα προς τη Μεσσηνιακή Μάνη.

Ο Προφήτης Ηλίας(2.407 μ.) η ψηλότερη κορυφή του Ταϋγέτου απ'ότι φαίνεται καλά κρατεί ακόμη χιόνια...

Να πω την αλήθεια έχω τραβήξει αρκετές φωτόγραφιές του Ταϋγέτου από διάφορες οπτικές γωνιές και μου παίρνει αρκετή ώρα πια θα αποφασίσω να βάλω, είναι όλες μία προς μία μοναδικές.

Τέλος άρχισε ο δρόμος της επιστροφής μιας και το βουνό εξερευνήθηκε από άκρη σε άκρη, άλλα και το στομάχι διαμαρτυρόταν που ήταν τόσες ώρες άδειο.
Εγκαταλελειμμένες ποτίστρες για κοπάδια δίπλα από πηγάδια βρίσκονται στο οροπέδιο μεταξύ των δύο κορυφών του Καλαθιού.

Βολτάροντας στα ορεινά της Κυπαρισσιας

Με αφορμή να ανταμώσουμε ένα φιλαράκι και να ποδηλατήσουμε παρέα και να μας ξεναγήσουν στη περιοχή.

Η διαδρομή βρίσκεται μέσα σε αναδασωμένη περιοχή και αρχικά περιλαμβάνει αρκετή ανάβαση μέχρι τα 600m (Υψ.)

Ποτέ δεν ενημέρωσα κανέναν ότι είχα βάλει τη κάμερα να βγάλει φωτό, και έτσι δεν κοίταγε κανένας προς αυτήν...

Στη πρώτη κατάβαση της διαδρομής το στεφάνη του FRM (388) αποφάσισε να μας αφήσει χρόνους, τυχεροί ήμασταν που κούμπωνε το λάστιχο...

Μέσα στο πρώτο μονοπάτι της διαδρομής που ανοίχτηκε σχετικά πρόσφατα από τα ντόπια παιδιά. Η βλάστηση στο συγκεκριμένο σημείο είναι τόσο πυκνή και ελάχιστο φως καταφέρνει να φτάσει στο συγκεκριμένο σημείο, για άγνωστο λόγο φωτό βγήκε αρκετά φωτεινή...

Ποζάροντας με θέα στα αριστερά μας τη Κυπαρισσία...

Στο τελείωμα του μονοπατιού της Περιστεριάς. Ξεκινά από τον αρχαιολογικό χώρο της Περιστεριάς και καταλήγει στο Φαράγγι με τους Σταλακτίτες.

Ποζάροντας με θέα το φαράγγι...

Guest Star κουρσάς

Έχοντας την απορία τι πάμε και κάνουμε πάνω στα κατσάβραχα ένας εκκολαπτόμενος κούρσας αποφάσισε να ακολουθήσει στο βουνό... Ψημένος μετά από αρκετή πλύση εγκεφάλου για τη διαδρομή στο Καλάθι μέχρι να συναντήσουμε χιόνια...

Προσωπικά δεν είχα ξαναδεί τόσα νερά να τρέχουν πάνω στους δρόμους της διαδρομής...

Έχοντας βγάλει το δυσκολότερο κομμάτι της διαδρομής, η θέα στις χιονισμένες πλαγιές του Ταϋγέτου ήταν απλά μαγευτική...

Περιμένοντας να βγάλω τον Άρη φωτογραφία να ανεβαίνει στη λάσπη τσουπ το πόδι μέσα σε αυτή. "Ρε πριν λίγο δεν σου είπα μην πατάς στις λάσπες γιατί δεν θα μπορείς να κουμπώσεις μετά;"

Βρε πάλι κάτω; Άντε σε δικαιολογώ γιατί η κλήση ξεφεύγει αρκετά σε αυτό το κομμάτι και ο δρόμος είναι γεμάτος κατσάβραχα...

Φτάνοντας λίγο πάνω από τα 1000μ τα πρώτα χιόνια κάναν την εμφάνιση τους... Έχοντας όμως αρκετό πάγο από κάτω ήταν αρκετά δύσκολο να συνεχίσουμε παραπέρα, επίσης και ο μετρημένος χρόνος που είχαμε, μας έκανε να αρχίσουμε τη κατάβαση προς τη Καλαματά ξανά...

Στη κατάβαση άρχισαν τα παιχνίδια με τις λάσπες για το ποιος θα λερωθεί περισσότερο...

Οι καλύτερες φωτό που σου έβγαλα φίλε!

Η δεύτερη είναι λίγο μικρή δυστυχώς...

1ή χιονοβόλτα

Το είχα βάλει σκοπό να πάω κορυφή στο Καλάθι σήμερα για να αγναντέψω τις χιονισμένες κορυφές του Ταϋγέτου από ψηλά και να προγραμματίσω την επόμενη βόλτα στο Ταΰγετο.

Καθ'όλη τη διαδρομή από τις πλαγιές τρέχανε νερά από τις βροχές των προηγούμενων ημερών κάνοντας το έδαφος αρκετά λασπώδες και γλυστερό.

Ένας βράχος που είχε αποκολληθεί από τη πλαγιά και είχε κλείσει το δρόμο. Το χώμα γύρο από το βράχο ήταν τόσο αφράτο που μαρτυρούσε ότι δεν είχαν περάσει αρκετές ώρες από την αποκόλλησή του.

Η ώρα περνούσε και ο ήλιος είχε αρχίσει να δύει πίσω από το Λυκόδημο δίνοντας ένα εντυπωσιακό χρώμα στα σύννεφα γύρο από αυτό.

Ανεβαίνοντας το υψόμετρο το έδαφος ήταν παγωμένο μέχρι που δειλά δειλά έκανε την εμφάνιση του και το χιόνι σε κάποια τσιμεντοστρωμένα σημεία της διαδρομής.

Έχοντας ανεβάσει στροφές για να επισπεύσω στη κορυφή πριν τις 17:00 και με πιάσει η νύχτα στο βουνό. Έτσι δεν έκανα στάση για φωτό και προσπάθησα να τη τραβήξω πάνω από το ποδήλατο!

Απέναντι οι πλαγιές του Ταϋγέτου φορτωμένες χιόνι...

Η επιστροφή έγινε με ρυθμούς πατινάζ στα χιονισμένα και παγωμένα κομμάτια της διαδρομής.