Αναγκασμένος την ερχόμενη εβδομάδα να απέχω από το αγαπημένο αυτό hoby, ήθελα να πάρω μια γερή δόση ΜΤΒ για να έχω αποθέματα τις τελευταίες μέρες την εξεταστικής. Η διαδρομή συνηθισμένη τις τελευταίες μέρες, Καλάθι, Δήμιοβα και στη συνέχεια ανάβαση προς το Ταΰγετο, μέχρι εκεί που είναι προσβάσιμη η διαδρομή λόγο χιονιού.
Η θερμοκρασία αρκετά υψηλή (min 15C - max 22C) και ο εξοπλισμός τελείως λανθασμένη επιλογή σήμερα. Μου πέρασε αρκετές φορές από το μυαλό να επιστρέψω, μιας και τα μακριά είχαν γίνει αρκετά ενοχλητικά, σκεπτόμενος ότι πιο πάνω θα έχει κρύο λόγο χιονιού ευτυχώς συνέχισα και δεν κατέστρεψα τη βόλτα.
Τα χιόνια είχαν λιώσει αρκετά από τη περασμένη Τρίτη, και έτσι πλέον ξεκίναγαν από τα 1200μ. περίπου(όπου προφυλασσόντουσαν από τη δυτική πλαγιά του βουνού)...
Μια καθίζηση του εδάφους είχε προκαλέσει υποχώρηση ενός τμήματος του δασικού δρόμου, άλλα και κλείνοντας το υπόλοιπο κομμάτι του δρόμου με ένα βράχο τεραστίων διαστάσεων...
(το 2ο κλειστό κομμάτι της διαδρομής)
Τα παγωμένα χιόνια που διατηρούνταν αρκετά σκληρά παρά τη θερμοκρασία των 15C είχαν πλέον πυκνώσει αρκετά, κάνοντας τη διαδρομή αρκετά κουραστική... Κάπου εκεί έπρεπε να σταματησω να απολαύσω το παστέλι μου και να πάρω το δρόμο της επιστροφής σιγά σιγά...
Η κατάβαση σκέτη απόλαυση, το νοτισμένο χώμα έδινε μια απίστευτη αίσθηση σιγουριάς σε κάθε στροφή, κάνοντας σε να πιέζεις το ποδήλατο στα όρια του...
Μια τελευταία στάση για φωτογραφία με το επιτυχώς λασπωμένο ποδήλατο μέχρι και στη τελευταία επιφάνειά που είχε γλυτώσει από τη περασμένη φορά :D
(καταραμένα τρεχούμενα νερά μου το καθαρίσατε ξανά)
Η στέρηση του αγαπημένου αυτού hoby που λέγεται mountain bike των τελευταίων βδομάδων λόγο κακοκαιρίας και εξεταστικής ήταν η κύρια ώθηση να ετοιμαστώ από νωρίς το πρωί. Προορισμό δεν είχα επιλέξει μιας θα αποφάσιζα τα τελευταία μέτρα πριν τη στροφή για Καλάθι ή Ταΰγετο. Στόχος μου να λερώσω τα λάστιχα με χιόνι... Κάνοντας μερικά χλμ προς τη Μονή Δημιόβης για να ρίξω ένα βλέφαρο προς τις πλαγιές του Ταϋγέτου, δεν άργησα μέχρι να πάρω την απόφαση μου αντικρίζοντας τη θέα...
Άλλη μια δύσκολη ανηφόρα σκεφτόμουν συνεχώς και η κλήση στρώνει σκεφτόμουν μέχρι την Αράχοβα.
Μετά από μερικά χλμ ο δρόμος ήταν γεμάτος λάσπες από όγκους χώματος που είχαν αποκολληθεί από τη πλαγιά και είχαν κλείσει το δρόμο, αφού πέρασαν αυτά τα δύσκολα κομμάτια (με περπάτημα βέβαια γιατί δεν τσούλαγε τίποτα εκεί μέσα), έκαναν την εμφάνιση τους τα πρώτα χιόνια....
Δυστυχώς το χιονάκι ήταν παγωμένο και δύσκολα το ποδήλατο κυλούσε πάνω σε αυτό...
Αφού κατέβηκα αρκετές φορές για να περάσω τα τελείως παγωμένα κομμάτια χιονιού, σταμάτησα, έφαγα το παστέλι που μου είχε απομείνει και ετοιμάστηκα για την επιστροφή...
Ένα τυχαίο γλίστρημα του ποδηλάτου με έβαλε σε σκέψεις για να δοκιμάσω σλάλομ με το ΜΤΒ στο χιόνι... Κάτι που αποδείχτηκε αρκετά διασκεδαστικό...
(δεξιά η ανάβαση, αριστερά η κατάβαση - σλάλομ)
Και έτσι συνέχισα παίζοντας μέχρι και το τελευταίο χιόνι που συναντούσες στη διαδρομή...
Μετά το φαγοπότι της Παρασκευής που είχαν ετοιμάσει οι μανάδες των παλικαριών της Μοτοπαρέα Λεωνιδίου, το πρωινό του Σαββάτου μας περίμενε μια απίθανη βόλτα μέσα στο βουνό από κακοτράχαλους δασικούς δρόμους και ρέματα.
Αρκετές φωτογραφίες από τη βόλτα είναι του φίλου Θοδωρή με το GS800 γιατί ξέχναγα να τραβήξω φωτογραφίες από την αδρεναλίνη της διαδρομής.
Η βόλτα ξεκίνησε με το δασικό δρόμο από το καταφύγιο και κατέληγε λίγο πριν το χωριό Βαμβακού.
Ότι πρέπει για να καταλάβουμε τι έπεται να ακολουθήσει... Το έδαφος αρκετά νωπό, ότι πρέπει!
H συνέχεια είχε λίγο άσφαλτο και ένα άδειο ρέμα με σαθρό έδαφος (άμμος, κοτρόνια και δέντρα) που δοκίμασε τους αναβάτες και τα μηχανάκια στο μέγιστο.
Συνέχεια από δασικούς προς το παρατημένο παρατηρητήριο(1774m) που έγινε και η πρώτη στάση για ξεκούραση και να ανταλλαχτούν οι πρώτες μοτοσυκλετιστικές κουβέντες του τύπου "Είδες πως σε πέρασα στη κατηφόρα σαν σταματημένο κλπ κλπ"
Ο "χεληδόνης" με το μαύρο/κόκκινο μπουφάν(στο μπαλκόνι) και ο Σώτος(μπροστά στη πόρτα) με το μαύρο μπουφάν, οι καρδιές της παρέα με το συνεχή ανταγωνισμό τους για το ποιος είναι ο πιο γλήγορος!
"Στη στροφή που μου έφυγες γλυστράγαν τα ελαστικά του KLE"
"Άσε μας ρε γατάκι"
Η θέα προς το Ταϋγετο (κλασική φωτό μου)
Ο Βάγγος aka TC-Drift
και το σκαπτικό-ξεμπαζωτίρι του
Κάποιοι την είχαν αράξει χαλαρααααα
To κτήνος Honda CR500!!!!
Και κάπου εκεί μας είπαν συνεχίζουμε γιατί έπεσαν οι πρώτες ψιχάλες...
Προορισμός το χωριό Άγιος Βασίλειος που θα τσιμπολογάγαμε κάτι γιατί η λόρδα είχε αρχίσει να γίνεται αισθητή. Η βροχή με την ώρα δυνάμωνε κάνοντας τους δασικούς γεμάτους λάσπη.
Ότι έπρεπε να λερώσουμε τα μηχανάκια...
Κάπου ενδιάμεσα της διαδρομής διαγνώσθηκε και το πρόβλημα που το μηχανάκι μου λάδωνε τα μπουζί... Διαρροή ρεύματος από το μπουζοκαλώδιο... Η "σκούπα"
έλυσε το πρόβλημα και συνέχισα. λίγο πιο κάτω 2 On-Off σταματημένα αλλα αδυνατούσα να σταματήσω και έτσι τους περιμέναμε στη ταβέρνα του χωριού. Που μας ενημέρωσαν πως κόλλησε το ένα μηχανάκι από τη λάσπη και χρειάστηκε αφαίρεση του μπροστινού φτερού.
Στη ταβέρνα η συζήτηση συνεχίστηκε για το ποιος την έχει μεγαλύτερη και ποιος είναι ο πιο γρήγορος...
Στη ταβέρνα ο KLEΜΑΝ με το σωτήριο 10αρακι για την αφαίρεση του φτερού.
Το κακόμοιρο το KLE δικαιολογημένα μουλάρωσε στη λάσπη...
Λογικά κάποιος θα έχει φωτό από καθάρισμα της λάσπουριάς στις βρύσες της πλατείας!
Τα μηχανάκια στη πλατεία του χωριού.
Αναμνηστική φωτό στη πλατεία του χωριού πριν την αναχώρηση μας.
Στο δρόμο μια στάση για τη περισυλλογή του φτερού από το KLE.
Και ο Βάγγος καβάλα στο εργαλείο του ανέμελος μέσα στη λάσπη...
Στάση για καθάρισμα των ζελατινών γιατί δεν βλέπαμε τίποτα και ανασύνταξη της ομάδας...
Επόμενος προορισμός το οροπέδιο.
Στη διαδρομή ήταν αδύνατον να χαθεί κάποιος γιατί ο δρόμος είχε σκαφτεί για τα καλά από τους γλήγορους της παρέα.
Μια ακόμα στάση για ανασύνταξη της ομάδας.
Οι συνέπειες της έλλειψης μπροστινού φτερού στη λάσπη και η αγάπη της πεταλούδας προς τον KLEμαν...
Στο οροπέδιο τα παιχνίδια δεν είχαν τελειωμό και οι ανταλλαγές των μηχανών μεταξύ μας.
Κάποιοι έπαιζαν ακόμα και με τα On-Off
Έτσι μετά από καμιά ώρα παιχνιδιού πήραμε το δρόμο της επιστροφής προς το καταφύγιο και κάποιοι προς το βενζινάδικο του Αγίου Πέτρου για ανεφοδιασμό.
Κάπου εκει στο ασφάλτινο κομμάτι της διαδρομής το μηχανάκι παραιτήθηκε και μουλάρωσε για τα καλά...
Έτσι φορτώθηκε στο αγροτικό και επισκευάστηκε το πρωινό της Κυριακής... Άλλο μηχανάκι έγινε με το μόσχευμα μπουζοπίπας που δέχθηκε από το παπί! Διπλό γκάζι λέμε και μισή κατανάλωση!!!
Μετά τη καθυστέρηση με το μηχανάκι, συναντηθήκαμε με τους υπόλοιπους στον Άγιο Πέτρο για βραδινό γεύμα σε φιλική μοτοσυκλετιστική ταβέρνα και επιστροφή στο καταφύγιο για σιροπιαστά από τα ρέστα που μείναν από το βραδινό.
Κυριακή πρωί βγήκε η αναμνηστική φωτογραφία έξω από το καταφύγιο και τα μηχανάκια πήραν μπροστά. Άλλοι ετοιμάστηκαν να φύγουν για εντουράδα και άλλοι να πάρουν το δρόμο της επιστροφής...
Ένα πολύ μεγάλο μπράβο για τα παιδιά της Μοτοπαρέας Λεωνιδίου που διοργάνωσαν μια τόσο καλή μοτοσυκλετιστική συνάντηση και ιδιαίτερα στο Χεληδόνη (Θοδωρή) και στο Σώτο που δεν σταμάτησαν να τρέχουν για να πηγαίνουν όλα ρολόι! Προσωπικά ευχαριστώ και όλους όσους είχαν την υπομονή και με βοήθησαν να φτιάξω το μηχανάκι στη μέση του πουθενά!!!
Αν βρεθούν περισσότερες φωτογραφίες από τη βόλτα θα προστεθούν σίγουρα!!!
Η Μοτοπαρέα Λεωνιδίου είχε κανονίσει ένα εντουροτριήμερο στις πλαγιές του Πάρνωνα. Το δανικό μηχανάκι από το φίλο Ανδρέα δεν άργησε να βρεθεί και έτσι τη Παρασκευή άρχισα να παίρνω τις βουνοκορφές για να φτάσω Πάρνωνα...
Η διαδρομή είχε χωμάτινη ανάβαση του Ταϋγέτου μέχρι το Τουριστικό Ταϋγέτου (1300μ).
Το έδαφος ευνόησε αρκετά τη πρώτη μου επαφή με το μηχανάκι μιας και ήταν νωπό από τις προηγούμενες ημέρες.
Και συνεχίστηκε από άσφαλτο μέχρι το καταφύγιο του Πάρνωνα γιατί τα μέρη μου ήταν τελείως άγνωστα από τη πίσω πλευρά του βουνού.
Ανεφοδιασμός στη Σπάρτη, βενζίνη, λάδι και (χ2)μπουζί γιατί το μηχανάκι άρχισε τα δικά του...
Ο επαρχιακός προς το καταφύγιο ήταν σκέτη μαγία... Κλειστό συνεχόμενο στροφιλίκι με καλή άσφαλτο (για εντούρο) μέσα σε καταπράσινο τοπίο...
Βουτιάνοι, Βρέσθενα, Μεγάλη Βρύση, Βαμβακού ήταν τα χωριά που διασχίζει κάποιος για να φτάσει από τη Σπάρτη στο καταφύγιο.
Μερικά χιλιόμετρα πριν τα Βρέσθενα και η διαδρομή ξεκινά...
Η πρώτη στάση για ξεκούραση και φρεσκάρισμα της μουσούδας μου, περιπου 3-4χλμ πριν τη Μεγάλη Βρύση...
Ευτυχώς που βρισκόμουν εκτός δρόμου τη συγκεκριμένη στιγμή γιατί πέρασε ένας κάγκουρας με ένα φορτηγάκι νομίζοντας ότι έτρεχε στο Ράλλυ Ακρόπολις.
Ακόμα 20χλμ περίπου για το καταφύγιο και η διαδρομή έφτασε στο αποκορύφωμα της... Ο δρόμος πέρναγε μέσα από το ελατοδάσος...
Ευτυχώς είχα φτιάξει χάρτες από το σπίτι γιατί με έβλεπα να διανυκτέρευα κάτω από τα έλατα με τη σηματοδότηση της περιοχής...
Φτάνοντας στο καταφύγιο και βρίσκοντας το άδειο και κλειστό αγχώθηκα μήπως είχα πάει σε λάθος καταφύγιο...
Μετά από τηλέφωνο στα παιδιά του Λεωνιδίου για να σιγουρευτώ πως είχα έρθει στο σωστό μέρος άρχισαν τα παιχνίδια με το μηχανάκι στο χώρο του καταφυγίου και η εξερεύνηση του χώρου...
Το μονοπατι προς τη πηγή και το γήπεδο.
Η πηγή
Το γήπεδο του ποδοσφαίρου.
Και τέλος άραγμα και τσιμπολόγημα μερικά τοστάκια με σάλτσα αμόλυβδης βενζίνης που είχε χυθεί από το παγούρι...
