Ταΰγετος Snowride

Η στέρηση του αγαπημένου αυτού hoby που λέγεται mountain bike των τελευταίων βδομάδων λόγο κακοκαιρίας και εξεταστικής ήταν η κύρια ώθηση να ετοιμαστώ από νωρίς το πρωί. Προορισμό δεν είχα επιλέξει μιας θα αποφάσιζα τα τελευταία μέτρα πριν τη στροφή για Καλάθι ή Ταΰγετο. Στόχος μου να λερώσω τα λάστιχα με χιόνι... Κάνοντας μερικά χλμ προς τη Μονή Δημιόβης για να ρίξω ένα βλέφαρο προς τις πλαγιές του Ταϋγέτου, δεν άργησα μέχρι να πάρω την απόφαση μου αντικρίζοντας τη θέα...

Άλλη μια δύσκολη ανηφόρα σκεφτόμουν συνεχώς και η κλήση στρώνει σκεφτόμουν μέχρι την Αράχοβα.

Μετά από μερικά χλμ ο δρόμος ήταν γεμάτος λάσπες από όγκους χώματος που είχαν αποκολληθεί από τη πλαγιά και είχαν κλείσει το δρόμο, αφού πέρασαν αυτά τα δύσκολα κομμάτια (με περπάτημα βέβαια γιατί δεν τσούλαγε τίποτα εκεί μέσα), έκαναν την εμφάνιση τους τα πρώτα χιόνια....

Δυστυχώς το χιονάκι ήταν παγωμένο και δύσκολα το ποδήλατο κυλούσε πάνω σε αυτό...

Αφού κατέβηκα αρκετές φορές για να περάσω τα τελείως παγωμένα κομμάτια χιονιού, σταμάτησα, έφαγα το παστέλι που μου είχε απομείνει και ετοιμάστηκα για την επιστροφή...

Ένα τυχαίο γλίστρημα του ποδηλάτου με έβαλε σε σκέψεις για να δοκιμάσω σλάλομ με το ΜΤΒ στο χιόνι... Κάτι που αποδείχτηκε αρκετά διασκεδαστικό...

(δεξιά η ανάβαση, αριστερά η κατάβαση - σλάλομ)

Και έτσι συνέχισα παίζοντας μέχρι και το τελευταίο χιόνι που συναντούσες στη διαδρομή...

Χαρτογραφώντας τη Συρόκα

Ένα αρκετά διασκεδαστικό παιχνίδι έχουμε βρει τις τελευταίες μέρες με το GPS, και  χαρτογραφούμε διαδρομές εκτός δρόμου, που τις δημοσιεύουμε για να μπορεί οποιοσδήποτε ποδηλάτης θέλει να κινηθεί σε αυτές...

Σειρά είχε το Όρος Συρόκα όπου βρίσκεται 15χλμ έξω από τη Καλαμάτα και η ανάβαση του πραγματοποιήθηκε από το χωριό Πήδημα. (Υπάρχει δρόμος που φτάνει στη κορυφή και από το χωριό Πολιανη.)

Το έδαφος του είναι πετρώδες και σαθρό σε αρκετά σημεία σε όλο το μήκος της διαδρομής...

Η διαδρομή είχε ως εξής, Πήδημα, Άγριλος, κορυφή Συρόκας και επιστροφή από Αιθαία...

Χαρτογραφώντας το Καλάθι

Το Καλάθι είναι η πιο κοντινή διαδρομή από το κέντρο της Καλαμάτας που προσφέρεται για ορεινή ποδηλασία (ΜΤΒ). Η διαδρομή που επιλέχτηκε για ανάβαση είναι από τη κεραία πάνω από το ξενοδοχείο Filoxenia.

Μια αρκετά δύσκολη ανάβαση με μέση κλήση 13% και αρκετά σαθρό έδαφος. Μετά τα 700μ κάνουν και την εμφάνιση τους τα πρώτα έλατα και το τοπίο αρχίζει και αποκτά ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον...

Το Όρος Καλάθι όπως φαίνεται από το λιμάνι της Καλαμάτας.

Σημεία ανεφοδιασμού νερού υπάρχουν στον Άγιο Νικήτα στο 3χλμ της ανάβασης περίπου, στο Παλιό Χωριό (ή αλλιώς Αγία Τριάδα) στο 6χλμ και στη κορυφή στο εκκλησάκι του Άγιου Γεωργίου στα 1340μ στο 10χλμ της διαδρομής.

 Στο σχεδιάγραμμα των υψομετρικών επιλέχθηκε πρώτα για ανάβαση η δεύτερη κορυφή του Προφήτη Ηλία στα 1300μ και μετά επιστροφή στον Άγιο Γεώργιο. Επίσης έγινε μια μικρή παράκαμψη δεξιά προς το Παλιό Χωρίο για ανεφοδιασμό.

Πρωτομαγια με ΜΤΒ στο Καλάθι

Άργησα αρκετά να ξεκινήσω σήμερα προς το Καλάθι μήπως έβρισκα και κάνα άλλο θύμα να πάμε για ανάβαση... Ο κόσμος από νωρίς είχε γεμίσει το παραλιακό της Καλαμάτας και οι πιο φυσιολάτρες είχαν ανέβει με τα τζιπ τους στο βουνό κάνοντας πικ νικ μέσα στη μέση του δασικού... Τραβάτε ρε 1-2μ μεσα στη φύση με τα πόδια, πάνω στο δρόμο;;; Τέλος πάντων.

Ο ουρανός πεντακάθαρος λίγο η υγρασία μας τα χάλασε για καλές μακρινές φωτό.

Ανάβαση από Βέργα και μέσο του νέου χωματόδρομου προς Άνω Βέργα.

Η θέα από το καστράκι στη Καλαματα.

Ο ήλιος ήταν αρκετά ζεστός και έκανε ακόμα και το κράνος στην ανάβαση αρκετά ενοχλητικό, είχα αρχίσει να κυνηγάω τις σκιές από τα δέντρα...

Φτάνοντας στη 1η κορυφή του Καλαθιού, πηγαίνοντας να βγάλω τη συνηθισμένη φωτό στο ορόσημο της Γεωγραφική Υπηρεσίας Στρατού...

Ο κύριος φίδις είχα ξεμοναχιάσει τη φίλη του να της δείξει τη θέα στο Ταΰγετο...

Τράβηξα μια φωτό προς τη ψηλότερη κορυφή του Ταϋγέτου χωρίς να τους ενοχλήσω και τη κοπάνησα με ελαφρά πηδηματάκια...

Έφοδος στο χώρο της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου για τον εντοπισμό κάποιας βρύσης για ανεφοδιασμό...

Θα την επισκεφτώ σίγουρα την ημέρα εορτής του πολιούχου του...

Φαγοπότι με θέα λέμε!

Εντάξει όλα αυτά έπρεπε να πιάσουμε και το Μάη...

Και έτσι συνέχισα προς τη δεύτερη κορυφή μαζεύοντας λουλούδια....

Λίγο πριν τη κορυφή, κάποια δέντρα είχαν πέσει στο δρόμο από τις φετινές χιονοπτώσεις.

Η Καλαμάτα από τα 1390μ.

Μια ανοιξιάτικη-πρωτομαγιάτικη φωτό στο ανθισμένο οροπέδιο της κορυφής.

Η θέα προς τη Μεσσηνιακή Μάνη.

Ο Προφήτης Ηλίας(2.407 μ.) η ψηλότερη κορυφή του Ταϋγέτου απ'ότι φαίνεται καλά κρατεί ακόμη χιόνια...

Να πω την αλήθεια έχω τραβήξει αρκετές φωτόγραφιές του Ταϋγέτου από διάφορες οπτικές γωνιές και μου παίρνει αρκετή ώρα πια θα αποφασίσω να βάλω, είναι όλες μία προς μία μοναδικές.

Τέλος άρχισε ο δρόμος της επιστροφής μιας και το βουνό εξερευνήθηκε από άκρη σε άκρη, άλλα και το στομάχι διαμαρτυρόταν που ήταν τόσες ώρες άδειο.
Εγκαταλελειμμένες ποτίστρες για κοπάδια δίπλα από πηγάδια βρίσκονται στο οροπέδιο μεταξύ των δύο κορυφών του Καλαθιού.

Βολτάροντας στα ορεινά της Κυπαρισσιας

Με αφορμή να ανταμώσουμε ένα φιλαράκι και να ποδηλατήσουμε παρέα και να μας ξεναγήσουν στη περιοχή.

Η διαδρομή βρίσκεται μέσα σε αναδασωμένη περιοχή και αρχικά περιλαμβάνει αρκετή ανάβαση μέχρι τα 600m (Υψ.)

Ποτέ δεν ενημέρωσα κανέναν ότι είχα βάλει τη κάμερα να βγάλει φωτό, και έτσι δεν κοίταγε κανένας προς αυτήν...

Στη πρώτη κατάβαση της διαδρομής το στεφάνη του FRM (388) αποφάσισε να μας αφήσει χρόνους, τυχεροί ήμασταν που κούμπωνε το λάστιχο...

Μέσα στο πρώτο μονοπάτι της διαδρομής που ανοίχτηκε σχετικά πρόσφατα από τα ντόπια παιδιά. Η βλάστηση στο συγκεκριμένο σημείο είναι τόσο πυκνή και ελάχιστο φως καταφέρνει να φτάσει στο συγκεκριμένο σημείο, για άγνωστο λόγο φωτό βγήκε αρκετά φωτεινή...

Ποζάροντας με θέα στα αριστερά μας τη Κυπαρισσία...

Στο τελείωμα του μονοπατιού της Περιστεριάς. Ξεκινά από τον αρχαιολογικό χώρο της Περιστεριάς και καταλήγει στο Φαράγγι με τους Σταλακτίτες.

Ποζάροντας με θέα το φαράγγι...

Snowride on Immitos

Τρίτη πρωί ο Υμμητός είχε ντυθεί στα λευκά του, κάτι που έκανε must μια βόλτα στα μονοπάτια του για μία ακόμα φορά... Επίλυση μερικών τεχνικών δυσκολιών με την στεγανοποίηση των ελαστικών που χρειάστηκε αρκετές ώρες και έτσι κατά τις 17:00 είχαμε αρχίσει να ανηφορίζουμε για τις πλαγιές του!

Το βουνό άδειο κυριολεκτικά, 2 περιπατητές συναντήσαμε μόνο κατά τη διάρκεια της ανάβασης.

Τα μονοπάτια αρκετά γλιστερά όπως κάθε φορά που βρέχει, αλλά το λευκό πέπλο χιονιού γύρο τα έκανε σκέτο πειρασμό να χαθείς μέσα τους :D

Στο μονοπάτι της Καλοπούλας πάνω από το αναψυκτήριο.

Ο αγαπημένος μου βραχόκυπος.

Ο Σωτήρης στο πρώτο του πέρασμα από το τοιχάκι, φανερά ξαφνιασμένος από τη γλιστερότητα του βράχου.

Αφού μουσκέψαμε για τα καλά ήρθε η ώρα του αποχαιρετισμού... Ο ήλιος πλέον είχε κρυφτεί και θερμοκρασία είχε πέσει κατακόρυφα.

Κατά τη διάρκεια της επιστροφής, η θέα προς τη παραλία...

Νυχτερινή βόλτα υπό βροχή στη Καλαμάτα.

Βόλτα για καφέ μέσα σε 4 τοίχους και μετά να βρωμοκοπάς τσιγαρίλα ή μια βόλτα από τα σοκάκια της παλιάς πόλης μέχρι το λιμάνι με παρέα;;;

Σίγουρα το δεύτερο! 

Λίγο η όρεξη για ποδήλατο, λίγο τα φώτα, λίγο η ομορφιά της γραφικής παλιάς πόλης όταν είναι βρεγμένη, λίγο η αγάπη προς την θάλασσα, φορέθηκαν τα αδιάβροχα και κάπως έτσι ξεκίνησε η βόλτα...