Ταΰγετος Snowride

Η στέρηση του αγαπημένου αυτού hoby που λέγεται mountain bike των τελευταίων βδομάδων λόγο κακοκαιρίας και εξεταστικής ήταν η κύρια ώθηση να ετοιμαστώ από νωρίς το πρωί. Προορισμό δεν είχα επιλέξει μιας θα αποφάσιζα τα τελευταία μέτρα πριν τη στροφή για Καλάθι ή Ταΰγετο. Στόχος μου να λερώσω τα λάστιχα με χιόνι... Κάνοντας μερικά χλμ προς τη Μονή Δημιόβης για να ρίξω ένα βλέφαρο προς τις πλαγιές του Ταϋγέτου, δεν άργησα μέχρι να πάρω την απόφαση μου αντικρίζοντας τη θέα...

Άλλη μια δύσκολη ανηφόρα σκεφτόμουν συνεχώς και η κλήση στρώνει σκεφτόμουν μέχρι την Αράχοβα.

Μετά από μερικά χλμ ο δρόμος ήταν γεμάτος λάσπες από όγκους χώματος που είχαν αποκολληθεί από τη πλαγιά και είχαν κλείσει το δρόμο, αφού πέρασαν αυτά τα δύσκολα κομμάτια (με περπάτημα βέβαια γιατί δεν τσούλαγε τίποτα εκεί μέσα), έκαναν την εμφάνιση τους τα πρώτα χιόνια....

Δυστυχώς το χιονάκι ήταν παγωμένο και δύσκολα το ποδήλατο κυλούσε πάνω σε αυτό...

Αφού κατέβηκα αρκετές φορές για να περάσω τα τελείως παγωμένα κομμάτια χιονιού, σταμάτησα, έφαγα το παστέλι που μου είχε απομείνει και ετοιμάστηκα για την επιστροφή...

Ένα τυχαίο γλίστρημα του ποδηλάτου με έβαλε σε σκέψεις για να δοκιμάσω σλάλομ με το ΜΤΒ στο χιόνι... Κάτι που αποδείχτηκε αρκετά διασκεδαστικό...

(δεξιά η ανάβαση, αριστερά η κατάβαση - σλάλομ)

Και έτσι συνέχισα παίζοντας μέχρι και το τελευταίο χιόνι που συναντούσες στη διαδρομή...

MTB Marathon Tour

Εκκίνηση νωρίς το πρωί μην μας πιάσει η ζέστη, έτσι στις 8:00 βρισκόμασταν πάνω στα ποδήλατα.

Στρίβουμε από την Εθνική οδό Καλαμάτας Τριπόλεως προς Πήδημα για να αρχίσει η διαδρομή.

Πρώτο χωριό που συναντάμε ο Άγριλος και συνεχίζουμε ανάβαση Σιρόκας με σκοπό να κατηφορίσουμε ξανά προς το οροπέδιο της Πολιανής που βρίσκεται στα 650μ.

Ένα σύνθημα γραμμένο σε μια σπηλιά στην ανάβαση της Σιρόκας.

Τρία ασφάλτινα χιλιόμετρα μέχρι ξαφνικά να περάσουμε ένα ρέμα και να πιάσουμε ένα κακοτράχαλο δασικό γεμάτο νεροφαγώματα και τρεχούμενα νερά. Προορισμός ο Άκοβος, ένα χωριό στα 900μ, μόλις έχουμε περασει τα σύνορα της Μεσσηνίας και πλέον βρισκόμαστε στο Νομό Αρκαδίας. Πρώτη στάση στη πηγή του χωριού για ανεφοδιασμό παγωμένου τρεχούμενου νερού!

 

Η θέα από τον Άκοβο μαγευτική!

Στα δεξιά της φωτογραφίας φαίνονται τα φουγάρα από το εργοστασιο της ΔΕΗ στη Μεγαλόπολη.

Στο ύψος του κράνους φαίνεται ο δασικός δρόμος που βρίσκεται στη κορυφογραμμή των βουνών που θα συνεχίσουμε τη διαδρομή μας.

Έχοντας αφήσει πίσω μας τον Άκοβο συνεχίζουμε τη διαδρομή μας στα σύνορα Μεσσηνίας και Αρκαδίας. Σε κάθε βουνοκορφή είναι χτισμένη και από μία εκκλησία.

Απέναντι διακρίνεται πλέον ο Άκοβος.

Σε μία από τις κορυφές της διαδρομής λίγο πριν τη Παλιά Βρωμόβρυση, με θέα το (ακόμα) χιονισμένο Ταΰγετο.

Στη κορυφή αυτή υπήρχε επίσης μια πλάκα με τα ονόματα των ντόπιων πεσόντων του '21.

Φτάνοντας πλέον στο υψηλότερο σημείο της διαδρομής προς Παλιά Βρωμόβρυση άλλα και το ψηλότερο της βόλτας στα 1047μ υπήρχε ένα φρεάτιο κυριολεκτικά στο ψηλότερο σημείο άλλα και στη μέση του δρόμου.

Συνεχίζοντας τις τελευταίες μας κατηφόρες προς το πολιτισμό, στο δασικό δρόμο που συνδέει την Παλιά Άνω Βρωμόβρυση με το Πελεκητό. Ακόμα αρκετά μακριά από το πολιτισμό.

Κάποιος ΒΛΑΚΑΣ είχε κολλήσει στις κολόνες της ΔΕΗ πολιτικά ψηφοδέλτια της ΝΔ με σταυρό στο τοπικό βουλευτή Σαμπαζιώτη Δ. Γελοίοι!

Η διαδρομή έφτανε σιγα σιγα πλέον στο τέλος της, περνώντας από Βελανιδιά, ξανά Άγριλο και Άμφεια για να βγούμε στην Εθνική Οδό προς Καλαμάτα. Το κοντεράκι τότε έγραφε 80χλμ και απομένανε ακόμα τα ασφάλτινα χιλιόμετρα της Εθνικής Οδού μέχρι τη Καλαμάτα.

Σημαντική παρατήρηση της διαδρομής είναι τα ερπετά της. 2/2 φίδια που συναντήσαμε να λιάζονται στους δασικούς του Αγριλου ήταν οχιές...

Βολτάροντας στα ορεινά της Κυπαρισσιας

Με αφορμή να ανταμώσουμε ένα φιλαράκι και να ποδηλατήσουμε παρέα και να μας ξεναγήσουν στη περιοχή.

Η διαδρομή βρίσκεται μέσα σε αναδασωμένη περιοχή και αρχικά περιλαμβάνει αρκετή ανάβαση μέχρι τα 600m (Υψ.)

Ποτέ δεν ενημέρωσα κανέναν ότι είχα βάλει τη κάμερα να βγάλει φωτό, και έτσι δεν κοίταγε κανένας προς αυτήν...

Στη πρώτη κατάβαση της διαδρομής το στεφάνη του FRM (388) αποφάσισε να μας αφήσει χρόνους, τυχεροί ήμασταν που κούμπωνε το λάστιχο...

Μέσα στο πρώτο μονοπάτι της διαδρομής που ανοίχτηκε σχετικά πρόσφατα από τα ντόπια παιδιά. Η βλάστηση στο συγκεκριμένο σημείο είναι τόσο πυκνή και ελάχιστο φως καταφέρνει να φτάσει στο συγκεκριμένο σημείο, για άγνωστο λόγο φωτό βγήκε αρκετά φωτεινή...

Ποζάροντας με θέα στα αριστερά μας τη Κυπαρισσία...

Στο τελείωμα του μονοπατιού της Περιστεριάς. Ξεκινά από τον αρχαιολογικό χώρο της Περιστεριάς και καταλήγει στο Φαράγγι με τους Σταλακτίτες.

Ποζάροντας με θέα το φαράγγι...

Snowride on Immitos

Τρίτη πρωί ο Υμμητός είχε ντυθεί στα λευκά του, κάτι που έκανε must μια βόλτα στα μονοπάτια του για μία ακόμα φορά... Επίλυση μερικών τεχνικών δυσκολιών με την στεγανοποίηση των ελαστικών που χρειάστηκε αρκετές ώρες και έτσι κατά τις 17:00 είχαμε αρχίσει να ανηφορίζουμε για τις πλαγιές του!

Το βουνό άδειο κυριολεκτικά, 2 περιπατητές συναντήσαμε μόνο κατά τη διάρκεια της ανάβασης.

Τα μονοπάτια αρκετά γλιστερά όπως κάθε φορά που βρέχει, αλλά το λευκό πέπλο χιονιού γύρο τα έκανε σκέτο πειρασμό να χαθείς μέσα τους :D

Στο μονοπάτι της Καλοπούλας πάνω από το αναψυκτήριο.

Ο αγαπημένος μου βραχόκυπος.

Ο Σωτήρης στο πρώτο του πέρασμα από το τοιχάκι, φανερά ξαφνιασμένος από τη γλιστερότητα του βράχου.

Αφού μουσκέψαμε για τα καλά ήρθε η ώρα του αποχαιρετισμού... Ο ήλιος πλέον είχε κρυφτεί και θερμοκρασία είχε πέσει κατακόρυφα.

Κατά τη διάρκεια της επιστροφής, η θέα προς τη παραλία...

Όρος Καλάθι (1393)

Αρχικά σε μια προσπάθεια να ανοίξω το τσαντάκι, το φερμουάρ παρέδωσε πνεύμα και παραλίγο να μου χάλαγε τη βόλτα.  Με ένα πανί που βρήκα στη διαδρομή το έδεσα και συνέχισα ανενόχλητος...

Τα χιόνια είχανε λιώσει άλλα σε αρκετά σκιερά σημεία το νερό παρέμενε παγωμένο ακόμα. Από τα 1100μ. κατά διαστήματα έριχνε λίγο ψηλό χιονάκι...

Φτάνοντας στη κορυφή δεν περίμενα να δω τέτοια θέα!

Υψόμετρο 1393 (πιο στραβή φωτό δεν έχω ξανά βγάλει)

Το τέλος του μονοπατιού σηματοδοτούταν  από το κόκκινο κύκλο με τη βούλα στο κέντρο.
Παιδεύτηκα λιγάκι για να στήσω το ποδήλατο να το φωτογραφίσω σε αυτό το σημείο, διότι σε  καμία περίπτωση δεν επιχειρείς να καβαλήσεις(όχι ότι είναι εφικτό) στα κατσάβραχα με θέα το γκρεμό!

Δυστυχώς το μονοπάτι δεν είναι ποδηλατίσημο παρά μόνο για περιπατητές.

Η θέα σε μία από τις ψηλότερες κορυφές του Ταϋγέτου (ίσως και η ψηλότερη ο Προφήτης Ηλίας στα 2.407μ).

 

Τίτλο δεν έβρισκα μιας και δεν είναι η πρώτη φορά που επισκέπτομαι το όρος Καλάθι (άλλα ούτε και η τελευταία).

Στους δασικούς του όρους Καλάθι, ανάμεσα από τα έλατα ξεπροβάλει και ο Μεσσηνιακός κόλπος. Όσο πιο ψηλά ανεβαίνεις στο βουνό, νομίζεις πως η θάλασσα βρίσκεται κάτω από τη προηγούμενη στροφή.

Μια στάση για φωτογραφία σε ένα μέρος ανάμεσα στα έλατα, όσες φορές πέρασα από αυτό το σημείο ήθελα να σταματήσω να τραβήξω αυτή τη φωτό και πάντα συνέχιζα.