Πρωτομαγια με ΜΤΒ στο Καλάθι

Άργησα αρκετά να ξεκινήσω σήμερα προς το Καλάθι μήπως έβρισκα και κάνα άλλο θύμα να πάμε για ανάβαση... Ο κόσμος από νωρίς είχε γεμίσει το παραλιακό της Καλαμάτας και οι πιο φυσιολάτρες είχαν ανέβει με τα τζιπ τους στο βουνό κάνοντας πικ νικ μέσα στη μέση του δασικού... Τραβάτε ρε 1-2μ μεσα στη φύση με τα πόδια, πάνω στο δρόμο;;; Τέλος πάντων.

Ο ουρανός πεντακάθαρος λίγο η υγρασία μας τα χάλασε για καλές μακρινές φωτό.

Ανάβαση από Βέργα και μέσο του νέου χωματόδρομου προς Άνω Βέργα.

Η θέα από το καστράκι στη Καλαματα.

Ο ήλιος ήταν αρκετά ζεστός και έκανε ακόμα και το κράνος στην ανάβαση αρκετά ενοχλητικό, είχα αρχίσει να κυνηγάω τις σκιές από τα δέντρα...

Φτάνοντας στη 1η κορυφή του Καλαθιού, πηγαίνοντας να βγάλω τη συνηθισμένη φωτό στο ορόσημο της Γεωγραφική Υπηρεσίας Στρατού...

Ο κύριος φίδις είχα ξεμοναχιάσει τη φίλη του να της δείξει τη θέα στο Ταΰγετο...

Τράβηξα μια φωτό προς τη ψηλότερη κορυφή του Ταϋγέτου χωρίς να τους ενοχλήσω και τη κοπάνησα με ελαφρά πηδηματάκια...

Έφοδος στο χώρο της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου για τον εντοπισμό κάποιας βρύσης για ανεφοδιασμό...

Θα την επισκεφτώ σίγουρα την ημέρα εορτής του πολιούχου του...

Φαγοπότι με θέα λέμε!

Εντάξει όλα αυτά έπρεπε να πιάσουμε και το Μάη...

Και έτσι συνέχισα προς τη δεύτερη κορυφή μαζεύοντας λουλούδια....

Λίγο πριν τη κορυφή, κάποια δέντρα είχαν πέσει στο δρόμο από τις φετινές χιονοπτώσεις.

Η Καλαμάτα από τα 1390μ.

Μια ανοιξιάτικη-πρωτομαγιάτικη φωτό στο ανθισμένο οροπέδιο της κορυφής.

Η θέα προς τη Μεσσηνιακή Μάνη.

Ο Προφήτης Ηλίας(2.407 μ.) η ψηλότερη κορυφή του Ταϋγέτου απ'ότι φαίνεται καλά κρατεί ακόμη χιόνια...

Να πω την αλήθεια έχω τραβήξει αρκετές φωτόγραφιές του Ταϋγέτου από διάφορες οπτικές γωνιές και μου παίρνει αρκετή ώρα πια θα αποφασίσω να βάλω, είναι όλες μία προς μία μοναδικές.

Τέλος άρχισε ο δρόμος της επιστροφής μιας και το βουνό εξερευνήθηκε από άκρη σε άκρη, άλλα και το στομάχι διαμαρτυρόταν που ήταν τόσες ώρες άδειο.
Εγκαταλελειμμένες ποτίστρες για κοπάδια δίπλα από πηγάδια βρίσκονται στο οροπέδιο μεταξύ των δύο κορυφών του Καλαθιού.

Χιονοπεταλιές!

Σηκώθηκα με σκοπό να κάτσω να ξεσκονίσω και να διαβάσω καμιά σημείωση για την εξεταστική. Έχοντας στο νου μου το γενικό σέρβις που κάναμε στο ποδήλατο εχτές και τον ερχομό της εξεταστικής, που ίσως κάνω αρκετό καιρό να καβαλήσω ξανά το ποδήλατό, ντύθηκα και πήρα τα βουνά. Ανάβαση στο Καλάθι, ανεφοδιασμός στη πηγή της Αγίας Τριάδας, και προορισμός προς το Ταΰγετο. Το ψύχος από το βουνό ήταν αρκετά τσουχτερό και έτσι με έκαναν να επιστρέψω και να συνεχίσω τη βόλτα μου στο Καλάθι όπου οι συνθήκες ήταν καλύτερες για MTB. Σχετικά χαμηλά, χαζεύοντας μέσα στα έλατα πάνω σε μια κουφάλα ενός πεσμένου κορμού ήταν τα πρώτα χιόνια της διαδρομής.

Μου άρεσε αρκετά το σκηνικό και έτσι το απαθανάτισα!

Το τερέν αρχικά...

Το τερέν μερικά μέτρα πιο πάνω... 

Στο συγκεκριμένο σημείο υπάρχουν κομμάτια τσιμέντου από κάτω, κάνοντας το παγωμένο χιόνι ιδανικό για πατινάζ!

Και όσο τα μέτρα περνούσαν το χιόνι γινόταν πυκνότερο.

Πλέον το χιόνι ήταν τελείως απάτητο εκτός από κάποιες μικροσκοπικές πατημασιές από τετράποδους μόνιμους κατοίκους του βουνού.

Φτάνοντας στη 1η κορυφή του Καλαθιού.

Και αγναντεύοντας τη θέα στις φορτωμένες με χιόνι πλαγιές του Ταϋγέτου άλλα και τη συνέχεια της διαδρομής.

Συνέχεια της διαδρομής προς τη δεύτερη κορυφή του Καλαθιού. Αν δεν υπήρχαν πατημασιές από περιπατητές ήταν δύσκολο να εντοπίσεις και να κινηθείς πάνω στο δασικό, μιας και το χιόνι τα είχε καλύψει όλα!

Η θέα πλέον προς στις 3 ψηλότερες κορυφές του Ταϋγετου είχε ανοίξει... Τα σύννεφα κρύβανε όμως ακόμα τα ψηλότερα τους σημεία Προφήτης Ηλίας(2.407 μ.), τη Νεραϊδοβούνα (2.025 μ.) και το Χαλασμένο βουνό (2.204 μ.).

Έχοντας φτάσει στο ψηλότερο σημείο της διαδρομής μπορείς να αγναντέψεις τη θέα σε όλο το Μεσσηνικό κόλπο, από τη Καλαμάτα μέχρι τη Καρδαμύλη και όλες τις κορυφές των βουνών του Ταϋγέτου.

Και μια φωτογραφία με την αφεντομουτσουνάρα μου, με αυτό το απίστευτα ζεστό κινέζικο μαντίλι 2$...

Η κατάβαση έγινε με αργούς και αρκετά προσεκτικούς ρυθμούς χωρίς νευρικές κινήσεις στο τιμόνι μιας και τα πάντα γλιστρούσαν...

Όρος Καλάθι (1393)

Αρχικά σε μια προσπάθεια να ανοίξω το τσαντάκι, το φερμουάρ παρέδωσε πνεύμα και παραλίγο να μου χάλαγε τη βόλτα.  Με ένα πανί που βρήκα στη διαδρομή το έδεσα και συνέχισα ανενόχλητος...

Τα χιόνια είχανε λιώσει άλλα σε αρκετά σκιερά σημεία το νερό παρέμενε παγωμένο ακόμα. Από τα 1100μ. κατά διαστήματα έριχνε λίγο ψηλό χιονάκι...

Φτάνοντας στη κορυφή δεν περίμενα να δω τέτοια θέα!

Υψόμετρο 1393 (πιο στραβή φωτό δεν έχω ξανά βγάλει)

Το τέλος του μονοπατιού σηματοδοτούταν  από το κόκκινο κύκλο με τη βούλα στο κέντρο.
Παιδεύτηκα λιγάκι για να στήσω το ποδήλατο να το φωτογραφίσω σε αυτό το σημείο, διότι σε  καμία περίπτωση δεν επιχειρείς να καβαλήσεις(όχι ότι είναι εφικτό) στα κατσάβραχα με θέα το γκρεμό!

Δυστυχώς το μονοπάτι δεν είναι ποδηλατίσημο παρά μόνο για περιπατητές.

Η θέα σε μία από τις ψηλότερες κορυφές του Ταϋγέτου (ίσως και η ψηλότερη ο Προφήτης Ηλίας στα 2.407μ).

 

1ή χιονοβόλτα

Το είχα βάλει σκοπό να πάω κορυφή στο Καλάθι σήμερα για να αγναντέψω τις χιονισμένες κορυφές του Ταϋγέτου από ψηλά και να προγραμματίσω την επόμενη βόλτα στο Ταΰγετο.

Καθ'όλη τη διαδρομή από τις πλαγιές τρέχανε νερά από τις βροχές των προηγούμενων ημερών κάνοντας το έδαφος αρκετά λασπώδες και γλυστερό.

Ένας βράχος που είχε αποκολληθεί από τη πλαγιά και είχε κλείσει το δρόμο. Το χώμα γύρο από το βράχο ήταν τόσο αφράτο που μαρτυρούσε ότι δεν είχαν περάσει αρκετές ώρες από την αποκόλλησή του.

Η ώρα περνούσε και ο ήλιος είχε αρχίσει να δύει πίσω από το Λυκόδημο δίνοντας ένα εντυπωσιακό χρώμα στα σύννεφα γύρο από αυτό.

Ανεβαίνοντας το υψόμετρο το έδαφος ήταν παγωμένο μέχρι που δειλά δειλά έκανε την εμφάνιση του και το χιόνι σε κάποια τσιμεντοστρωμένα σημεία της διαδρομής.

Έχοντας ανεβάσει στροφές για να επισπεύσω στη κορυφή πριν τις 17:00 και με πιάσει η νύχτα στο βουνό. Έτσι δεν έκανα στάση για φωτό και προσπάθησα να τη τραβήξω πάνω από το ποδήλατο!

Απέναντι οι πλαγιές του Ταϋγέτου φορτωμένες χιόνι...

Η επιστροφή έγινε με ρυθμούς πατινάζ στα χιονισμένα και παγωμένα κομμάτια της διαδρομής.

Υπέροχος καιρός σήμερα για ποδήλατο μετά από 2 βροχερές μέρες. Το έδαφος είχε "καθήσει" και έτσι έκανε τη πρόσφυση πολύ καλή. Έχοντας ανηφορίσει για Καλάθι, μιας και είναι το πιο κοντινό βουνό που προσφέρετε για ΜΤΒ στη Καλαμάτα, και βλέποντας τις δυνάμεις μου να μην με εγκαταλείπουν, έλεγα μέσα μου "μέχρι την επόμενη στροφή και γυρίζω". Πρέπει να το είπα αρκετές φορές γιατί χωρίς να το έχω καταλάβει, και χωρίς να έχω κουραστεί ιδιαίτερα (όπως άλλες φορές) βρέθηκα στη κορυφή του βουνού.

Λίγο η όρεξη για ποδήλατο, λίγο ο καλός καιρός και το μαγευτικό περιβάλλον μέσα στα έλατα, σε κάνουν να ξεχνιέσαι πάνω στη σέλα και να πεταλάρεις ανέμελα μέσα στο δάσος!

Δυστυχώς ο φωτογραφίες που τράβηξα είναι από το κινητό...

Τα σύννεφα είχαν αρχίσει να πλησιάζουν το βουνό, δίνοντας του μια γεύση μυστηρίου.

Έχοντας φτάσει πλέον στη κορυφή του βουνού, άλλα δεν φαίνεται τίποτα από τη πλευρά της Καλαμάτας μιας και η ομίχλη τα έχει σκεπάσει όλα.

Και από τα αριστερά, η θέα στις κορυφές του Ταϋγέτου είναι απλά μαγευτική. Η μόνη στιγμή που μετάνιωσα γιατί δεν είχα τη φωτογραφική κοντά μου!