Βλέποντας το καιρό να "ψευτοψιχαλίζει" και σκεπτόμενος να δοκιμάσω το νέο λαστιχάκι σε βρεγμένο έδαφος δεν κρατήθηκα και έτσι βρέθηκα στο βουνό :D

Η διαδρομή αρκετά γνώριμη πλέον, ανάβαση στο Καλάθι από Βέργα. Μια στάση στο εγκαταλελειμμένο μοναστήρι της Αγία Τριάδας για ανεφοδιασμού παγωμένου νερού από τη πηγή και συνέχεια προς τη κορυφή μέχρι να βαρεθώ.

Το καινούργιο λάστιχο και τα ίχνη του στο νωπό χώμα.

Λίγο πάνω από τα 900μ. υψόμετρο είχε αρχίσει η χιονόπτωση για τα καλά. Δυστυχώς από τη κάμερα του κινητού δεν είναι ευδιάκριτες οι νιφάδες χιονιού (αχνοφαίνονται στα σκούρα τμήματα της εικόνας)

Έχοντας πλέον ξεπαγιάσει από το κρύο, ικανοποιήσει την ανάγκη μου για λασποπεταλιές και το στομάχι μου να παραπονιέται, άρχισα τη κατηφορική επιστροφή για το σπίτι. Έπρεπε επειγόντως να κάνω μια στάση στο βενζινάδικο της γειτονιάς γιατί αλλιώς δεν υπήρχε περίπτωση να με δεχόντουσαν στο σπίτι με τόσο χώμα...

Αν και το ποδήλατο είχε ψηλό καθαρίσει από τα όμβρια ύδατα στους δρόμους το πρόβλημα παρέμενε κυρίως σε εμένα :D

Όρος Καλάθι (1393)

Αρχικά σε μια προσπάθεια να ανοίξω το τσαντάκι, το φερμουάρ παρέδωσε πνεύμα και παραλίγο να μου χάλαγε τη βόλτα.  Με ένα πανί που βρήκα στη διαδρομή το έδεσα και συνέχισα ανενόχλητος...

Τα χιόνια είχανε λιώσει άλλα σε αρκετά σκιερά σημεία το νερό παρέμενε παγωμένο ακόμα. Από τα 1100μ. κατά διαστήματα έριχνε λίγο ψηλό χιονάκι...

Φτάνοντας στη κορυφή δεν περίμενα να δω τέτοια θέα!

Υψόμετρο 1393 (πιο στραβή φωτό δεν έχω ξανά βγάλει)

Το τέλος του μονοπατιού σηματοδοτούταν  από το κόκκινο κύκλο με τη βούλα στο κέντρο.
Παιδεύτηκα λιγάκι για να στήσω το ποδήλατο να το φωτογραφίσω σε αυτό το σημείο, διότι σε  καμία περίπτωση δεν επιχειρείς να καβαλήσεις(όχι ότι είναι εφικτό) στα κατσάβραχα με θέα το γκρεμό!

Δυστυχώς το μονοπάτι δεν είναι ποδηλατίσημο παρά μόνο για περιπατητές.

Η θέα σε μία από τις ψηλότερες κορυφές του Ταϋγέτου (ίσως και η ψηλότερη ο Προφήτης Ηλίας στα 2.407μ).

 

Άνω Βέργα

Μέτα τη χτεσινή βροχή ήταν ότι πρέπει μια βόλτα στο βουνό να λερώσω τα τακούνια μου. Κάποια συγκεκριμένη διαδρομή δεν είχα στο μυαλό μου, σκοπός να γράψω τουλάχιστον 30χλμ και να γυρίσω σπίτι. Περνώντας από Βέργα χώθηκα στη στροφή για Άνω Βέργα μιας και δεν έχω ανηφορίσει ποτέ ξανά προς τα μέρη αυτά.

Μετά από 13περιπου χλμ ασφάλτου (φτου φτου μακριά από εμάς) πάτησα το πρώτο χώμα ή καλύτερα λάσπη :D

Ανηφόρα, ανηφόρα, ανηφόρα και πάλι ανηφόρα. Όλη η διαδρομή ανηφόρα. Έχοντας όμως συνεχώς κάτω μου τη Καλαμάτα και τα ακουστικά στα αυτιά ξεχνιέμαι και πεταλάρω συνεχώς.

Ξεκλέβω λίγο χρόνο για μερικές φωτό και συνεχίζω για το Παρά Πέντε...

(δεν ήξερα πια από τις δύο να βάλω και έτσι τις έβαλα μαζί)

Η επιστροφή έγινε με ένα λασπωμένο χαμόγελο μέχρι τα αυτιά μιας και είχα αρκετό καιρό να γίνω σαν γουρούνι.