Snowride on Immitos

Τρίτη πρωί ο Υμμητός είχε ντυθεί στα λευκά του, κάτι που έκανε must μια βόλτα στα μονοπάτια του για μία ακόμα φορά... Επίλυση μερικών τεχνικών δυσκολιών με την στεγανοποίηση των ελαστικών που χρειάστηκε αρκετές ώρες και έτσι κατά τις 17:00 είχαμε αρχίσει να ανηφορίζουμε για τις πλαγιές του!

Το βουνό άδειο κυριολεκτικά, 2 περιπατητές συναντήσαμε μόνο κατά τη διάρκεια της ανάβασης.

Τα μονοπάτια αρκετά γλιστερά όπως κάθε φορά που βρέχει, αλλά το λευκό πέπλο χιονιού γύρο τα έκανε σκέτο πειρασμό να χαθείς μέσα τους :D

Στο μονοπάτι της Καλοπούλας πάνω από το αναψυκτήριο.

Ο αγαπημένος μου βραχόκυπος.

Ο Σωτήρης στο πρώτο του πέρασμα από το τοιχάκι, φανερά ξαφνιασμένος από τη γλιστερότητα του βράχου.

Αφού μουσκέψαμε για τα καλά ήρθε η ώρα του αποχαιρετισμού... Ο ήλιος πλέον είχε κρυφτεί και θερμοκρασία είχε πέσει κατακόρυφα.

Κατά τη διάρκεια της επιστροφής, η θέα προς τη παραλία...

Guest Star κουρσάς

Έχοντας την απορία τι πάμε και κάνουμε πάνω στα κατσάβραχα ένας εκκολαπτόμενος κούρσας αποφάσισε να ακολουθήσει στο βουνό... Ψημένος μετά από αρκετή πλύση εγκεφάλου για τη διαδρομή στο Καλάθι μέχρι να συναντήσουμε χιόνια...

Προσωπικά δεν είχα ξαναδεί τόσα νερά να τρέχουν πάνω στους δρόμους της διαδρομής...

Έχοντας βγάλει το δυσκολότερο κομμάτι της διαδρομής, η θέα στις χιονισμένες πλαγιές του Ταϋγέτου ήταν απλά μαγευτική...

Περιμένοντας να βγάλω τον Άρη φωτογραφία να ανεβαίνει στη λάσπη τσουπ το πόδι μέσα σε αυτή. "Ρε πριν λίγο δεν σου είπα μην πατάς στις λάσπες γιατί δεν θα μπορείς να κουμπώσεις μετά;"

Βρε πάλι κάτω; Άντε σε δικαιολογώ γιατί η κλήση ξεφεύγει αρκετά σε αυτό το κομμάτι και ο δρόμος είναι γεμάτος κατσάβραχα...

Φτάνοντας λίγο πάνω από τα 1000μ τα πρώτα χιόνια κάναν την εμφάνιση τους... Έχοντας όμως αρκετό πάγο από κάτω ήταν αρκετά δύσκολο να συνεχίσουμε παραπέρα, επίσης και ο μετρημένος χρόνος που είχαμε, μας έκανε να αρχίσουμε τη κατάβαση προς τη Καλαματά ξανά...

Στη κατάβαση άρχισαν τα παιχνίδια με τις λάσπες για το ποιος θα λερωθεί περισσότερο...

Οι καλύτερες φωτό που σου έβγαλα φίλε!

Η δεύτερη είναι λίγο μικρή δυστυχώς...

Λίγο περίεργος ο καιρός σήμερα, μία ήλιο, μία συννεφιά, ελάχιστες ψιχάλες που γινόντουσαν χιονονιφάδες στις βόρειες πλευρές του βόρειες πλευρές του βουνού... Το έδαφος μαλακό, κάτι που έκανε την ανάβαση αρκετά κουραστική, άλλα στη κατάβαση ήταν σκέτο λουκούμι, δεν γλιστρούσε ούτε για πλάκα, επίσης μερικά νεροφαγώματα που μεγάλωσαν στις στροφές είναι ότι πρέπει για berm!

Βλέποντας το καιρό να "ψευτοψιχαλίζει" και σκεπτόμενος να δοκιμάσω το νέο λαστιχάκι σε βρεγμένο έδαφος δεν κρατήθηκα και έτσι βρέθηκα στο βουνό :D

Η διαδρομή αρκετά γνώριμη πλέον, ανάβαση στο Καλάθι από Βέργα. Μια στάση στο εγκαταλελειμμένο μοναστήρι της Αγία Τριάδας για ανεφοδιασμού παγωμένου νερού από τη πηγή και συνέχεια προς τη κορυφή μέχρι να βαρεθώ.

Το καινούργιο λάστιχο και τα ίχνη του στο νωπό χώμα.

Λίγο πάνω από τα 900μ. υψόμετρο είχε αρχίσει η χιονόπτωση για τα καλά. Δυστυχώς από τη κάμερα του κινητού δεν είναι ευδιάκριτες οι νιφάδες χιονιού (αχνοφαίνονται στα σκούρα τμήματα της εικόνας)

Έχοντας πλέον ξεπαγιάσει από το κρύο, ικανοποιήσει την ανάγκη μου για λασποπεταλιές και το στομάχι μου να παραπονιέται, άρχισα τη κατηφορική επιστροφή για το σπίτι. Έπρεπε επειγόντως να κάνω μια στάση στο βενζινάδικο της γειτονιάς γιατί αλλιώς δεν υπήρχε περίπτωση να με δεχόντουσαν στο σπίτι με τόσο χώμα...

Αν και το ποδήλατο είχε ψηλό καθαρίσει από τα όμβρια ύδατα στους δρόμους το πρόβλημα παρέμενε κυρίως σε εμένα :D

Mud Max

Έχοντας ακυρώσει τη πρωινή βόλτα λόγο κακοκαιρίας επιστρέψαμε ξανά στα κρεβάτια μας. Αργότερα όμως ο καιρός έδειχνε να καλυτερεύει και έτσι μη χάνοντας ευκαιρία η εξόρμηση κανονίστηκε χωρίς πολλά πολλά.

Μερικά χλμ στην άσφαλτο για προθέρμανση, άλλα και για να φτάσω στο Αριοχώρι όπου θα συναντούσα το Σταύρο και θα ξεκινάγαμε τη βόλτα μας.

 Στο βουνό τα μολυβί σύννεφα δεν έδειχναν να υποχωρούν κρύβοντας τις κορυφές των βουνών και σιγά σιγά η ομίχλη άρχιζε να κάνει την εμφάνισή της.

Το βουνό ίσα ίσα που φαινόταν.

Οι πρώτες πεταλιές μέσα στην ομίχλη.

Φτάνοντας στο χωριό Άγριλος άρχισαν τα πρώτα μπουμπουνητά και ακολούθησε ένα ψηλόβροχο που με την ώρα δυνάμωνε.

Συνεχίζοντας μέσα από αγροτικούς δρόμους και χωράφια η λάσπη άρχισε να μπουκώνει τα πέλματα των ελαστικών και τη μετάδοση για τα καλά.

Το πιρούνι της Magura έδειχνε να μην τα πολύ καταφέρνει με τη λάσπη.

Αρχικά πίστευα ότι δεν θα γέμιζε άλλο χώμα το ποδήλατο μου. Που να'ξερα όμως τι θα ακολουθούσε...

Ποδηλατώντας σε ένα δασικό δρόμο μέσα στο φαράγγι προς τη Πολιανή.

Στο βάθος, και αν δεν υπήρχε η ομίχλη, θα φαινόταν η βόρεια πλευρά του Ταϋγέτου.

Πριν το χωριό μπήκαμε σε ένα δρόμο που μόλις τον είχανε ανοίξει... Το αποτέλεσμα ήταν ο δρόμος να είναι γεμάτος λάσπη, πολύ λάσπη, πάρα πολύ λάσπη...

Ποζάροντας με καμάρι έχοντας καταφέρει να γεμίσω τα πάντα λάσπη. Η σέλα δεν είναι καφέ, ήταν πράσινη-άσπρη...

Συνεχίσαμε προς τα Άμφεια και καταλήξαμε ξανά μέσα στο φαράγγι όπου το περάσαμε κάθετα (ευτυχώς δεν είχε νερό το ρέμα). Και έτσι τελειώσαμε τη βόλτα μας στα Αίπεια όπου πήρε ο καθένας το δρόμο για το σπίτι του.

Στο κατώτερο σημείο του φαραγγιού όπου είναι προσβάσιμο από δρόμο υπάρχει ένα μικρό εκκλησάκι μέσα στους βράχους. Η είσοδος στο χώρο αυτό, γίνεται από το στενό ανάμεσα στους βράχους.

Στο δρόμο της επιστροφής όλοι κοιτούσαν με απορία μέσα από τα αυτοκίνητα που πάει αυτός ο τρελός μέσα στη βροχή...

Άνω Βέργα

Μέτα τη χτεσινή βροχή ήταν ότι πρέπει μια βόλτα στο βουνό να λερώσω τα τακούνια μου. Κάποια συγκεκριμένη διαδρομή δεν είχα στο μυαλό μου, σκοπός να γράψω τουλάχιστον 30χλμ και να γυρίσω σπίτι. Περνώντας από Βέργα χώθηκα στη στροφή για Άνω Βέργα μιας και δεν έχω ανηφορίσει ποτέ ξανά προς τα μέρη αυτά.

Μετά από 13περιπου χλμ ασφάλτου (φτου φτου μακριά από εμάς) πάτησα το πρώτο χώμα ή καλύτερα λάσπη :D

Ανηφόρα, ανηφόρα, ανηφόρα και πάλι ανηφόρα. Όλη η διαδρομή ανηφόρα. Έχοντας όμως συνεχώς κάτω μου τη Καλαμάτα και τα ακουστικά στα αυτιά ξεχνιέμαι και πεταλάρω συνεχώς.

Ξεκλέβω λίγο χρόνο για μερικές φωτό και συνεχίζω για το Παρά Πέντε...

(δεν ήξερα πια από τις δύο να βάλω και έτσι τις έβαλα μαζί)

Η επιστροφή έγινε με ένα λασπωμένο χαμόγελο μέχρι τα αυτιά μιας και είχα αρκετό καιρό να γίνω σαν γουρούνι.