Εθισμένος με το χιόνι...

Αναγκασμένος την ερχόμενη εβδομάδα να απέχω από το αγαπημένο αυτό hoby, ήθελα να πάρω μια γερή δόση ΜΤΒ για να έχω αποθέματα τις τελευταίες μέρες την εξεταστικής. Η διαδρομή συνηθισμένη τις τελευταίες μέρες, Καλάθι, Δήμιοβα και στη συνέχεια ανάβαση προς το Ταΰγετο, μέχρι εκεί που είναι προσβάσιμη η διαδρομή λόγο χιονιού.

Η θερμοκρασία αρκετά υψηλή (min 15C - max 22C) και ο εξοπλισμός τελείως λανθασμένη επιλογή σήμερα. Μου πέρασε αρκετές φορές από το μυαλό να επιστρέψω, μιας και τα μακριά είχαν γίνει αρκετά ενοχλητικά, σκεπτόμενος ότι πιο πάνω θα έχει κρύο λόγο χιονιού ευτυχώς συνέχισα και δεν κατέστρεψα τη βόλτα.

Τα χιόνια είχαν λιώσει αρκετά από τη περασμένη Τρίτη, και έτσι πλέον ξεκίναγαν από τα 1200μ. περίπου(όπου προφυλασσόντουσαν από τη δυτική πλαγιά του βουνού)...

Μια καθίζηση του εδάφους είχε προκαλέσει υποχώρηση ενός τμήματος του δασικού δρόμου, άλλα και κλείνοντας το υπόλοιπο κομμάτι του δρόμου με ένα βράχο τεραστίων διαστάσεων...

(το 2ο κλειστό κομμάτι της διαδρομής)

Τα παγωμένα χιόνια που διατηρούνταν αρκετά σκληρά παρά τη θερμοκρασία των 15C είχαν πλέον πυκνώσει αρκετά, κάνοντας τη διαδρομή αρκετά κουραστική... Κάπου εκεί έπρεπε να σταματησω να απολαύσω το παστέλι μου και να πάρω το δρόμο της επιστροφής σιγά σιγά...

Η κατάβαση σκέτη απόλαυση, το νοτισμένο χώμα έδινε μια απίστευτη αίσθηση σιγουριάς σε κάθε στροφή, κάνοντας σε να πιέζεις το ποδήλατο στα όρια του...

Μια τελευταία στάση για φωτογραφία με το επιτυχώς λασπωμένο ποδήλατο μέχρι και στη τελευταία επιφάνειά που είχε γλυτώσει από τη περασμένη φορά :D 

(καταραμένα τρεχούμενα νερά μου το καθαρίσατε ξανά)

Ταΰγετος Snowride

Η στέρηση του αγαπημένου αυτού hoby που λέγεται mountain bike των τελευταίων βδομάδων λόγο κακοκαιρίας και εξεταστικής ήταν η κύρια ώθηση να ετοιμαστώ από νωρίς το πρωί. Προορισμό δεν είχα επιλέξει μιας θα αποφάσιζα τα τελευταία μέτρα πριν τη στροφή για Καλάθι ή Ταΰγετο. Στόχος μου να λερώσω τα λάστιχα με χιόνι... Κάνοντας μερικά χλμ προς τη Μονή Δημιόβης για να ρίξω ένα βλέφαρο προς τις πλαγιές του Ταϋγέτου, δεν άργησα μέχρι να πάρω την απόφαση μου αντικρίζοντας τη θέα...

Άλλη μια δύσκολη ανηφόρα σκεφτόμουν συνεχώς και η κλήση στρώνει σκεφτόμουν μέχρι την Αράχοβα.

Μετά από μερικά χλμ ο δρόμος ήταν γεμάτος λάσπες από όγκους χώματος που είχαν αποκολληθεί από τη πλαγιά και είχαν κλείσει το δρόμο, αφού πέρασαν αυτά τα δύσκολα κομμάτια (με περπάτημα βέβαια γιατί δεν τσούλαγε τίποτα εκεί μέσα), έκαναν την εμφάνιση τους τα πρώτα χιόνια....

Δυστυχώς το χιονάκι ήταν παγωμένο και δύσκολα το ποδήλατο κυλούσε πάνω σε αυτό...

Αφού κατέβηκα αρκετές φορές για να περάσω τα τελείως παγωμένα κομμάτια χιονιού, σταμάτησα, έφαγα το παστέλι που μου είχε απομείνει και ετοιμάστηκα για την επιστροφή...

Ένα τυχαίο γλίστρημα του ποδηλάτου με έβαλε σε σκέψεις για να δοκιμάσω σλάλομ με το ΜΤΒ στο χιόνι... Κάτι που αποδείχτηκε αρκετά διασκεδαστικό...

(δεξιά η ανάβαση, αριστερά η κατάβαση - σλάλομ)

Και έτσι συνέχισα παίζοντας μέχρι και το τελευταίο χιόνι που συναντούσες στη διαδρομή...

Λίγο περίεργος ο καιρός σήμερα, μία ήλιο, μία συννεφιά, ελάχιστες ψιχάλες που γινόντουσαν χιονονιφάδες στις βόρειες πλευρές του βόρειες πλευρές του βουνού... Το έδαφος μαλακό, κάτι που έκανε την ανάβαση αρκετά κουραστική, άλλα στη κατάβαση ήταν σκέτο λουκούμι, δεν γλιστρούσε ούτε για πλάκα, επίσης μερικά νεροφαγώματα που μεγάλωσαν στις στροφές είναι ότι πρέπει για berm!

Βλέποντας το καιρό να "ψευτοψιχαλίζει" και σκεπτόμενος να δοκιμάσω το νέο λαστιχάκι σε βρεγμένο έδαφος δεν κρατήθηκα και έτσι βρέθηκα στο βουνό :D

Η διαδρομή αρκετά γνώριμη πλέον, ανάβαση στο Καλάθι από Βέργα. Μια στάση στο εγκαταλελειμμένο μοναστήρι της Αγία Τριάδας για ανεφοδιασμού παγωμένου νερού από τη πηγή και συνέχεια προς τη κορυφή μέχρι να βαρεθώ.

Το καινούργιο λάστιχο και τα ίχνη του στο νωπό χώμα.

Λίγο πάνω από τα 900μ. υψόμετρο είχε αρχίσει η χιονόπτωση για τα καλά. Δυστυχώς από τη κάμερα του κινητού δεν είναι ευδιάκριτες οι νιφάδες χιονιού (αχνοφαίνονται στα σκούρα τμήματα της εικόνας)

Έχοντας πλέον ξεπαγιάσει από το κρύο, ικανοποιήσει την ανάγκη μου για λασποπεταλιές και το στομάχι μου να παραπονιέται, άρχισα τη κατηφορική επιστροφή για το σπίτι. Έπρεπε επειγόντως να κάνω μια στάση στο βενζινάδικο της γειτονιάς γιατί αλλιώς δεν υπήρχε περίπτωση να με δεχόντουσαν στο σπίτι με τόσο χώμα...

Αν και το ποδήλατο είχε ψηλό καθαρίσει από τα όμβρια ύδατα στους δρόμους το πρόβλημα παρέμενε κυρίως σε εμένα :D

Mud Max

Έχοντας ακυρώσει τη πρωινή βόλτα λόγο κακοκαιρίας επιστρέψαμε ξανά στα κρεβάτια μας. Αργότερα όμως ο καιρός έδειχνε να καλυτερεύει και έτσι μη χάνοντας ευκαιρία η εξόρμηση κανονίστηκε χωρίς πολλά πολλά.

Μερικά χλμ στην άσφαλτο για προθέρμανση, άλλα και για να φτάσω στο Αριοχώρι όπου θα συναντούσα το Σταύρο και θα ξεκινάγαμε τη βόλτα μας.

 Στο βουνό τα μολυβί σύννεφα δεν έδειχναν να υποχωρούν κρύβοντας τις κορυφές των βουνών και σιγά σιγά η ομίχλη άρχιζε να κάνει την εμφάνισή της.

Το βουνό ίσα ίσα που φαινόταν.

Οι πρώτες πεταλιές μέσα στην ομίχλη.

Φτάνοντας στο χωριό Άγριλος άρχισαν τα πρώτα μπουμπουνητά και ακολούθησε ένα ψηλόβροχο που με την ώρα δυνάμωνε.

Συνεχίζοντας μέσα από αγροτικούς δρόμους και χωράφια η λάσπη άρχισε να μπουκώνει τα πέλματα των ελαστικών και τη μετάδοση για τα καλά.

Το πιρούνι της Magura έδειχνε να μην τα πολύ καταφέρνει με τη λάσπη.

Αρχικά πίστευα ότι δεν θα γέμιζε άλλο χώμα το ποδήλατο μου. Που να'ξερα όμως τι θα ακολουθούσε...

Ποδηλατώντας σε ένα δασικό δρόμο μέσα στο φαράγγι προς τη Πολιανή.

Στο βάθος, και αν δεν υπήρχε η ομίχλη, θα φαινόταν η βόρεια πλευρά του Ταϋγέτου.

Πριν το χωριό μπήκαμε σε ένα δρόμο που μόλις τον είχανε ανοίξει... Το αποτέλεσμα ήταν ο δρόμος να είναι γεμάτος λάσπη, πολύ λάσπη, πάρα πολύ λάσπη...

Ποζάροντας με καμάρι έχοντας καταφέρει να γεμίσω τα πάντα λάσπη. Η σέλα δεν είναι καφέ, ήταν πράσινη-άσπρη...

Συνεχίσαμε προς τα Άμφεια και καταλήξαμε ξανά μέσα στο φαράγγι όπου το περάσαμε κάθετα (ευτυχώς δεν είχε νερό το ρέμα). Και έτσι τελειώσαμε τη βόλτα μας στα Αίπεια όπου πήρε ο καθένας το δρόμο για το σπίτι του.

Στο κατώτερο σημείο του φαραγγιού όπου είναι προσβάσιμο από δρόμο υπάρχει ένα μικρό εκκλησάκι μέσα στους βράχους. Η είσοδος στο χώρο αυτό, γίνεται από το στενό ανάμεσα στους βράχους.

Στο δρόμο της επιστροφής όλοι κοιτούσαν με απορία μέσα από τα αυτοκίνητα που πάει αυτός ο τρελός μέσα στη βροχή...