Τουριστικές προπονήσεις...

Αρχικά πρέπει να παραδεχτώ πως τους τελευταίους μήνες βαριόμουνα να ανεβάσω κάποιο θεματάκι ή ακόμα να κουβαλήσω τη ψηφιακή μαζί μου να βγάλω κάποια φωτογραφία. 

Με αφορμή την Κυριακάτικη βόλτα με το Kalamata City Cycling Club, και την 4+ ώρες προπόνηση κάποιον αθλητών, αποφάσισα να ακολουθήσω γιατί σίγουρα θα έβγαινε μια ενδιαφέρουσα διαδρομή.

Αφού ο καιρός Νότια έδειχνε να κλείνει για τα καλά κατευθυνθήκαμε προς Μεγαλόπολη μεριά, όσο μας πάρει η ώρα, ή καιρού επιτρέποντος πάντα.

Η ανάβαση μέχρι το Δερβένι έγινε με αρκετό πόνο, μιας και ο αέρας είχε πραγματικά αντίθετη άποψη, έτσι οι ρυθμοί πλέον είχαν αρχίσει να κυλάνε πιο τουριστικοί απ'ότι υπολογίζαμε!!!

Κάπως έτσι, έβγαλα την ψηφιακή αρχίζοντας να τραβάω φωτογραφίες σαν σωστός τουρίστας.

Στη προκειμένη φωτογραφία ο τυφώνας που τους "σπρώχνει" μετριέται σε αρκετά μποφόρ γι'αύτο το πλατύ χαμόγελο διαγράφεται στο πρόσωπό τους.

Ο φορτωμένος ουρανός, προμήνυε επιστροφή με αρκετό δρόσισμα.

Ένας γρήγορος ανεφοδιασμός νερού και κλείσιμο των τζάκετ στη βρύση του χωριού (Δερβένι Μεσσηνίας), και άρχιζε η κατάβαση προς τον νομό Αρκαδίας και το πρώτο χωριού που συναντάει κάποιος είναι τα πλέον ερημωμένα Παραδείσια.

Περνώντας πάνω από τις καινούριες γέφυρες, που διασχίζουν κάθετα τους νέους αυτοκινητοδρόμους.

Έχοντας καθυστερήσει αρκετά αποφασίσαμε να κάνουμε στάση για πικ νικ και αφού χωνέψουμε να πάρουμε το δρόμο της επιστροφής. Έτσι βγήκαν τα ματζούνια έξω και άρχισε το φαγοπότι.

Αρχίζοντας τις πρώτες πεταλιές της επιστροφής, ο καιρός μας τη κρατούσε για την επιστροφή...

Έτσι και η επιστροφή πραγματοποιήθηκε με μάσκα, αναπνευστήρα και κουμπωτά βατραχοπέδιλα μέχρι τη Θουρία σχεδόν...

Ο σοφότερος της παρέας προνόησε με αυτό τον αυτοσχέδιο υποτυπώδη λασποτήρα!

Ο καιρός αν και βροχερός, η θερμοκρασία ήταν ιδιαίτερα υψηλή και κυμαινόταν από 22 έως 14 βαθμούς Κελσίου.

Αρκετό καιρό είχα να δω το ποδήλατο να αστράφτει έτσι! Το είχα συνηθίσει λασπωμένο :D

Ελπίζω μέσα στο χειμώνα να επιχειρήσουμε ξανά και να φτάσουμε επιτυχώς μέχρι Μεγαλόπολη...

Χαρτογραφώντας τη Συρόκα

Ένα αρκετά διασκεδαστικό παιχνίδι έχουμε βρει τις τελευταίες μέρες με το GPS, και  χαρτογραφούμε διαδρομές εκτός δρόμου, που τις δημοσιεύουμε για να μπορεί οποιοσδήποτε ποδηλάτης θέλει να κινηθεί σε αυτές...

Σειρά είχε το Όρος Συρόκα όπου βρίσκεται 15χλμ έξω από τη Καλαμάτα και η ανάβαση του πραγματοποιήθηκε από το χωριό Πήδημα. (Υπάρχει δρόμος που φτάνει στη κορυφή και από το χωριό Πολιανη.)

Το έδαφος του είναι πετρώδες και σαθρό σε αρκετά σημεία σε όλο το μήκος της διαδρομής...

Η διαδρομή είχε ως εξής, Πήδημα, Άγριλος, κορυφή Συρόκας και επιστροφή από Αιθαία...

Χαρτογραφώντας το Καλάθι

Το Καλάθι είναι η πιο κοντινή διαδρομή από το κέντρο της Καλαμάτας που προσφέρεται για ορεινή ποδηλασία (ΜΤΒ). Η διαδρομή που επιλέχτηκε για ανάβαση είναι από τη κεραία πάνω από το ξενοδοχείο Filoxenia.

Μια αρκετά δύσκολη ανάβαση με μέση κλήση 13% και αρκετά σαθρό έδαφος. Μετά τα 700μ κάνουν και την εμφάνιση τους τα πρώτα έλατα και το τοπίο αρχίζει και αποκτά ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον...

Το Όρος Καλάθι όπως φαίνεται από το λιμάνι της Καλαμάτας.

Σημεία ανεφοδιασμού νερού υπάρχουν στον Άγιο Νικήτα στο 3χλμ της ανάβασης περίπου, στο Παλιό Χωριό (ή αλλιώς Αγία Τριάδα) στο 6χλμ και στη κορυφή στο εκκλησάκι του Άγιου Γεωργίου στα 1340μ στο 10χλμ της διαδρομής.

 Στο σχεδιάγραμμα των υψομετρικών επιλέχθηκε πρώτα για ανάβαση η δεύτερη κορυφή του Προφήτη Ηλία στα 1300μ και μετά επιστροφή στον Άγιο Γεώργιο. Επίσης έγινε μια μικρή παράκαμψη δεξιά προς το Παλιό Χωρίο για ανεφοδιασμό.

MTB Marathon Tour

Εκκίνηση νωρίς το πρωί μην μας πιάσει η ζέστη, έτσι στις 8:00 βρισκόμασταν πάνω στα ποδήλατα.

Στρίβουμε από την Εθνική οδό Καλαμάτας Τριπόλεως προς Πήδημα για να αρχίσει η διαδρομή.

Πρώτο χωριό που συναντάμε ο Άγριλος και συνεχίζουμε ανάβαση Σιρόκας με σκοπό να κατηφορίσουμε ξανά προς το οροπέδιο της Πολιανής που βρίσκεται στα 650μ.

Ένα σύνθημα γραμμένο σε μια σπηλιά στην ανάβαση της Σιρόκας.

Τρία ασφάλτινα χιλιόμετρα μέχρι ξαφνικά να περάσουμε ένα ρέμα και να πιάσουμε ένα κακοτράχαλο δασικό γεμάτο νεροφαγώματα και τρεχούμενα νερά. Προορισμός ο Άκοβος, ένα χωριό στα 900μ, μόλις έχουμε περασει τα σύνορα της Μεσσηνίας και πλέον βρισκόμαστε στο Νομό Αρκαδίας. Πρώτη στάση στη πηγή του χωριού για ανεφοδιασμό παγωμένου τρεχούμενου νερού!

 

Η θέα από τον Άκοβο μαγευτική!

Στα δεξιά της φωτογραφίας φαίνονται τα φουγάρα από το εργοστασιο της ΔΕΗ στη Μεγαλόπολη.

Στο ύψος του κράνους φαίνεται ο δασικός δρόμος που βρίσκεται στη κορυφογραμμή των βουνών που θα συνεχίσουμε τη διαδρομή μας.

Έχοντας αφήσει πίσω μας τον Άκοβο συνεχίζουμε τη διαδρομή μας στα σύνορα Μεσσηνίας και Αρκαδίας. Σε κάθε βουνοκορφή είναι χτισμένη και από μία εκκλησία.

Απέναντι διακρίνεται πλέον ο Άκοβος.

Σε μία από τις κορυφές της διαδρομής λίγο πριν τη Παλιά Βρωμόβρυση, με θέα το (ακόμα) χιονισμένο Ταΰγετο.

Στη κορυφή αυτή υπήρχε επίσης μια πλάκα με τα ονόματα των ντόπιων πεσόντων του '21.

Φτάνοντας πλέον στο υψηλότερο σημείο της διαδρομής προς Παλιά Βρωμόβρυση άλλα και το ψηλότερο της βόλτας στα 1047μ υπήρχε ένα φρεάτιο κυριολεκτικά στο ψηλότερο σημείο άλλα και στη μέση του δρόμου.

Συνεχίζοντας τις τελευταίες μας κατηφόρες προς το πολιτισμό, στο δασικό δρόμο που συνδέει την Παλιά Άνω Βρωμόβρυση με το Πελεκητό. Ακόμα αρκετά μακριά από το πολιτισμό.

Κάποιος ΒΛΑΚΑΣ είχε κολλήσει στις κολόνες της ΔΕΗ πολιτικά ψηφοδέλτια της ΝΔ με σταυρό στο τοπικό βουλευτή Σαμπαζιώτη Δ. Γελοίοι!

Η διαδρομή έφτανε σιγα σιγα πλέον στο τέλος της, περνώντας από Βελανιδιά, ξανά Άγριλο και Άμφεια για να βγούμε στην Εθνική Οδό προς Καλαμάτα. Το κοντεράκι τότε έγραφε 80χλμ και απομένανε ακόμα τα ασφάλτινα χιλιόμετρα της Εθνικής Οδού μέχρι τη Καλαμάτα.

Σημαντική παρατήρηση της διαδρομής είναι τα ερπετά της. 2/2 φίδια που συναντήσαμε να λιάζονται στους δασικούς του Αγριλου ήταν οχιές...