Λίγο περίεργος ο καιρός σήμερα, μία ήλιο, μία συννεφιά, ελάχιστες ψιχάλες που γινόντουσαν χιονονιφάδες στις βόρειες πλευρές του βόρειες πλευρές του βουνού... Το έδαφος μαλακό, κάτι που έκανε την ανάβαση αρκετά κουραστική, άλλα στη κατάβαση ήταν σκέτο λουκούμι, δεν γλιστρούσε ούτε για πλάκα, επίσης μερικά νεροφαγώματα που μεγάλωσαν στις στροφές είναι ότι πρέπει για berm!

Βλέποντας το καιρό να "ψευτοψιχαλίζει" και σκεπτόμενος να δοκιμάσω το νέο λαστιχάκι σε βρεγμένο έδαφος δεν κρατήθηκα και έτσι βρέθηκα στο βουνό :D

Η διαδρομή αρκετά γνώριμη πλέον, ανάβαση στο Καλάθι από Βέργα. Μια στάση στο εγκαταλελειμμένο μοναστήρι της Αγία Τριάδας για ανεφοδιασμού παγωμένου νερού από τη πηγή και συνέχεια προς τη κορυφή μέχρι να βαρεθώ.

Το καινούργιο λάστιχο και τα ίχνη του στο νωπό χώμα.

Λίγο πάνω από τα 900μ. υψόμετρο είχε αρχίσει η χιονόπτωση για τα καλά. Δυστυχώς από τη κάμερα του κινητού δεν είναι ευδιάκριτες οι νιφάδες χιονιού (αχνοφαίνονται στα σκούρα τμήματα της εικόνας)

Έχοντας πλέον ξεπαγιάσει από το κρύο, ικανοποιήσει την ανάγκη μου για λασποπεταλιές και το στομάχι μου να παραπονιέται, άρχισα τη κατηφορική επιστροφή για το σπίτι. Έπρεπε επειγόντως να κάνω μια στάση στο βενζινάδικο της γειτονιάς γιατί αλλιώς δεν υπήρχε περίπτωση να με δεχόντουσαν στο σπίτι με τόσο χώμα...

Αν και το ποδήλατο είχε ψηλό καθαρίσει από τα όμβρια ύδατα στους δρόμους το πρόβλημα παρέμενε κυρίως σε εμένα :D

Όρος Καλάθι (1393)

Αρχικά σε μια προσπάθεια να ανοίξω το τσαντάκι, το φερμουάρ παρέδωσε πνεύμα και παραλίγο να μου χάλαγε τη βόλτα.  Με ένα πανί που βρήκα στη διαδρομή το έδεσα και συνέχισα ανενόχλητος...

Τα χιόνια είχανε λιώσει άλλα σε αρκετά σκιερά σημεία το νερό παρέμενε παγωμένο ακόμα. Από τα 1100μ. κατά διαστήματα έριχνε λίγο ψηλό χιονάκι...

Φτάνοντας στη κορυφή δεν περίμενα να δω τέτοια θέα!

Υψόμετρο 1393 (πιο στραβή φωτό δεν έχω ξανά βγάλει)

Το τέλος του μονοπατιού σηματοδοτούταν  από το κόκκινο κύκλο με τη βούλα στο κέντρο.
Παιδεύτηκα λιγάκι για να στήσω το ποδήλατο να το φωτογραφίσω σε αυτό το σημείο, διότι σε  καμία περίπτωση δεν επιχειρείς να καβαλήσεις(όχι ότι είναι εφικτό) στα κατσάβραχα με θέα το γκρεμό!

Δυστυχώς το μονοπάτι δεν είναι ποδηλατίσημο παρά μόνο για περιπατητές.

Η θέα σε μία από τις ψηλότερες κορυφές του Ταϋγέτου (ίσως και η ψηλότερη ο Προφήτης Ηλίας στα 2.407μ).

 

1ή χιονοβόλτα

Το είχα βάλει σκοπό να πάω κορυφή στο Καλάθι σήμερα για να αγναντέψω τις χιονισμένες κορυφές του Ταϋγέτου από ψηλά και να προγραμματίσω την επόμενη βόλτα στο Ταΰγετο.

Καθ'όλη τη διαδρομή από τις πλαγιές τρέχανε νερά από τις βροχές των προηγούμενων ημερών κάνοντας το έδαφος αρκετά λασπώδες και γλυστερό.

Ένας βράχος που είχε αποκολληθεί από τη πλαγιά και είχε κλείσει το δρόμο. Το χώμα γύρο από το βράχο ήταν τόσο αφράτο που μαρτυρούσε ότι δεν είχαν περάσει αρκετές ώρες από την αποκόλλησή του.

Η ώρα περνούσε και ο ήλιος είχε αρχίσει να δύει πίσω από το Λυκόδημο δίνοντας ένα εντυπωσιακό χρώμα στα σύννεφα γύρο από αυτό.

Ανεβαίνοντας το υψόμετρο το έδαφος ήταν παγωμένο μέχρι που δειλά δειλά έκανε την εμφάνιση του και το χιόνι σε κάποια τσιμεντοστρωμένα σημεία της διαδρομής.

Έχοντας ανεβάσει στροφές για να επισπεύσω στη κορυφή πριν τις 17:00 και με πιάσει η νύχτα στο βουνό. Έτσι δεν έκανα στάση για φωτό και προσπάθησα να τη τραβήξω πάνω από το ποδήλατο!

Απέναντι οι πλαγιές του Ταϋγέτου φορτωμένες χιόνι...

Η επιστροφή έγινε με ρυθμούς πατινάζ στα χιονισμένα και παγωμένα κομμάτια της διαδρομής.

Βόλτα στις κατηφόρες του Ταϋγέτου

Ποδήλατα και αναβάτες φορτωθήκαμε στη καρότσα και έτσι ξεκινήσαμε για τις κορυφές του Ταϋγέτου

Η θέα από το υψηλότερο σημείο της διαδρομής.

Έχοντας κάνει περίπου 10χλμ δασικού αποφασίζουμε να δοκιμάσουμε ένα τυχαίο μονοπάτι λίγο πριν το πρώτο χωριό της διαδρομής.

Άτυχοι όμως μιας και η διαδρομή έβγαζε σε αδιέξοδο και έπρεπε να κουβαλήσουμε τα ποδήλατα στη πλάτη για την επιστροφή στο δασικό ξανά.

Η μάντρα του χωριού ήταν αιτία για μια ολιγόλεπτη στάση να παίξουμε για αρκετά λεπτά μαζί της!

Σε ένα τελευταίο οροπέδιο...

Υπέροχος καιρός σήμερα για ποδήλατο μετά από 2 βροχερές μέρες. Το έδαφος είχε "καθήσει" και έτσι έκανε τη πρόσφυση πολύ καλή. Έχοντας ανηφορίσει για Καλάθι, μιας και είναι το πιο κοντινό βουνό που προσφέρετε για ΜΤΒ στη Καλαμάτα, και βλέποντας τις δυνάμεις μου να μην με εγκαταλείπουν, έλεγα μέσα μου "μέχρι την επόμενη στροφή και γυρίζω". Πρέπει να το είπα αρκετές φορές γιατί χωρίς να το έχω καταλάβει, και χωρίς να έχω κουραστεί ιδιαίτερα (όπως άλλες φορές) βρέθηκα στη κορυφή του βουνού.

Λίγο η όρεξη για ποδήλατο, λίγο ο καλός καιρός και το μαγευτικό περιβάλλον μέσα στα έλατα, σε κάνουν να ξεχνιέσαι πάνω στη σέλα και να πεταλάρεις ανέμελα μέσα στο δάσος!

Δυστυχώς ο φωτογραφίες που τράβηξα είναι από το κινητό...

Τα σύννεφα είχαν αρχίσει να πλησιάζουν το βουνό, δίνοντας του μια γεύση μυστηρίου.

Έχοντας φτάσει πλέον στη κορυφή του βουνού, άλλα δεν φαίνεται τίποτα από τη πλευρά της Καλαμάτας μιας και η ομίχλη τα έχει σκεπάσει όλα.

Και από τα αριστερά, η θέα στις κορυφές του Ταϋγέτου είναι απλά μαγευτική. Η μόνη στιγμή που μετάνιωσα γιατί δεν είχα τη φωτογραφική κοντά μου!

Πεταλιές γύρο απ'το χωριό.

Πρωινό λεωφορείο για το χωριό, ώστε να προλάβω να βγω βόλτα με το ποδήλατο. Ο καιρός έδειχνε τέλειος και μια τέτοια μέρα δεν έπρεπε να πάει χαμένη. Οι γύρο περιοχές μου είναι παντελώς άγνωστες, και έτσι έχω μια μικρή φοβία μην χαθώ και αναγκαστώ να γυρίσω πίσω.

Σημείο εκκίνησης είναι το χωριό μου, Δώριο Μεσσηνίας. Αρχικά ξεκίνησα να ανηφορίζω για Άνω Δώριο γνωστό και ως Σουλιμά. Οχτώ ανηφορικά, ασφάλτινα χιλιόμετρα αρκετά ενδιαφέρον μιας και η θέα στα γύρο βουνά ήταν αρκετή για να σχεδιάσω τη διαδρομή που θα ακολουθούσα!

Φτάνοντας στο χωριό τα πάντα ήταν έρημα, μόνο μια γριά γυναίκα που τακτοποιούσε τα ξύλα για τη σόμπα. Παίρνω πληροφορίες για το πως θα βγω στο δρόμο που φαινόταν στην απέναντι πλαγιά του βουνού και ξεκινάω!

Έχοντας γράψει 15χλμ από τότε που άφησα το Σουλιμά πίσω μου, είχα φτάσει πλέον στην απέναντι πλαγιά του βουνού.

Το Άνω Δώριο είχε αρχίσει να ξεπροβάλει ξανά στην απέναντι πλαγια.Κάτω αριστερά φαίνεται το Χρυσοχώρι που ήταν μέσα στα χωρία που περιλάμβανε το σχέδιο της βόλτας.

Η διαδρομή γινόταν όλο και πιο ενδιαφέρουσα όσο έβγαινα από το πολιτισμό...

Στη μέση του πουθενά υπήρχε μια πινακίδα για κάποιο αρχαιολογικό χώρο με θολωτούς τάφους. έχοντας όλη τη μέρα μπροστά μου ήταν ευκαιρία να τους επισκεφτώ.

Η είσοδος ήταν από τα αριστερά δίπλα από τους κίτρινους πασσάλους, άλλα τα σπάλαχτρα είχανε καλύψει σχεδόν τα πάντα και έκανε την πρόσβασή τους αδύνατη.

Εκεί δίπλα υπήρχε και μια πηγή με πόσιμο νερό. Η περιοχή ονομαζόταν Καμάρι όπως ενημερώθηκα αργότερα από τους γηραιότερους της οικογενείας!

Στη κορυφή του βουνού υπήρχε ένα εκκλησάκι ΄του Προφήτη Ηλία.

Η ανηφόρα μόλις είχε τελειώσει πλέον η διαδρομή ήταν μόνο κατηφορική. Βγήκα στο δρόμο που σύνδεε το χωριό Χαλκιά με τα Κούβελα. Περνώντας μέσα από το χωριό το μόνο που ακουγόταν ήταν ο ήχος από τα λάστιχα και το οπίσθιο κέντρο του τροχού, τα πάντα έρημα! 

Συνέχισα να κατηφορίζω προς Χρυσοχώρι, ξαφνικά πέρασα ένα στενάκι που ξεπρόβαλε μέσα από τα πεύκα. Κάνοντας μερικούς κύκλους για να υπολογίσω τις δυνάμεις μου μήπως χρειαζόταν να ανηφορίσω ξανά αν έβγαινε σε αδιέξοδο...

Τέλος χώθηκα μέσα στο δρομάκι αυτό και ξεκίνησα να κατηφορίζω, που και που ξεπρόβαλε το Χρυσοχώρι από κάτω μου και μου έφεγαν οι αμφιβολίες ότι καταλήγει σε αδιέξοδο. Τέλος βγήκα σε ένα χωματόδρομο κοντά στο χωριό και έτσι έφτασα στη πλατεία του χωριού. Μερικές πληροφορίες από τους ντόπιους όπου συνάντησα στο τοπικό ελαιοτριβείο για κάποιο χωματόδρομο που να καταλήγει στο Ψάρι για να συνεχίσω χωρίς να πατήσω άσφαλτο. Φτάνοντας στο Ψάρι πλέον η διαδρομή της επιστροφής για το Δώριο ήταν αρκετά γνώριμη... Στο σπίτι με περίμενε μια πιατέλα καγιανά για τη πάρτι μου...