Καταφύγιο Πάρνωνα

Η Μοτοπαρέα Λεωνιδίου είχε κανονίσει ένα εντουροτριήμερο στις πλαγιές του Πάρνωνα. Το δανικό μηχανάκι από το φίλο Ανδρέα δεν άργησε να βρεθεί και έτσι τη Παρασκευή άρχισα να παίρνω τις βουνοκορφές για να φτάσω Πάρνωνα...

Η διαδρομή είχε χωμάτινη ανάβαση του Ταϋγέτου μέχρι το Τουριστικό Ταϋγέτου (1300μ).

Το έδαφος ευνόησε αρκετά τη πρώτη μου επαφή με το μηχανάκι μιας και ήταν νωπό από τις προηγούμενες ημέρες.

Και συνεχίστηκε από άσφαλτο μέχρι το καταφύγιο του Πάρνωνα γιατί τα μέρη μου ήταν τελείως άγνωστα από τη πίσω πλευρά του βουνού.

Ανεφοδιασμός στη Σπάρτη, βενζίνη, λάδι και (χ2)μπουζί γιατί το μηχανάκι άρχισε τα δικά του...

Ο επαρχιακός προς το καταφύγιο ήταν σκέτη μαγία... Κλειστό συνεχόμενο στροφιλίκι με καλή άσφαλτο (για εντούρο) μέσα σε καταπράσινο τοπίο...

Βουτιάνοι, Βρέσθενα, Μεγάλη Βρύση, Βαμβακού ήταν τα χωριά που διασχίζει κάποιος για να φτάσει από τη Σπάρτη στο καταφύγιο.

Μερικά χιλιόμετρα πριν τα Βρέσθενα και η διαδρομή ξεκινά...

Η πρώτη στάση για ξεκούραση και φρεσκάρισμα της μουσούδας μου, περιπου 3-4χλμ πριν τη Μεγάλη Βρύση...

Ευτυχώς που βρισκόμουν εκτός δρόμου τη συγκεκριμένη στιγμή γιατί πέρασε ένας κάγκουρας με ένα φορτηγάκι νομίζοντας ότι έτρεχε στο Ράλλυ Ακρόπολις.

Ακόμα 20χλμ περίπου για το καταφύγιο και η διαδρομή έφτασε στο αποκορύφωμα της... Ο δρόμος πέρναγε μέσα από το ελατοδάσος...

Ευτυχώς είχα φτιάξει χάρτες από το σπίτι γιατί με έβλεπα να διανυκτέρευα κάτω από τα έλατα με τη σηματοδότηση της περιοχής...

Φτάνοντας στο καταφύγιο και βρίσκοντας το άδειο και κλειστό αγχώθηκα μήπως είχα πάει σε λάθος καταφύγιο...

Μετά από τηλέφωνο στα παιδιά του Λεωνιδίου για να σιγουρευτώ πως είχα έρθει στο σωστό μέρος άρχισαν τα παιχνίδια με το μηχανάκι στο χώρο του καταφυγίου και η εξερεύνηση του χώρου...

Το μονοπατι προς τη πηγή και το γήπεδο.

Η πηγή

Το γήπεδο του ποδοσφαίρου.

Και τέλος άραγμα και τσιμπολόγημα μερικά τοστάκια με σάλτσα αμόλυβδης βενζίνης που είχε χυθεί από το παγούρι...

Συνεχίζεται...!

MTB Marathon Tour

Εκκίνηση νωρίς το πρωί μην μας πιάσει η ζέστη, έτσι στις 8:00 βρισκόμασταν πάνω στα ποδήλατα.

Στρίβουμε από την Εθνική οδό Καλαμάτας Τριπόλεως προς Πήδημα για να αρχίσει η διαδρομή.

Πρώτο χωριό που συναντάμε ο Άγριλος και συνεχίζουμε ανάβαση Σιρόκας με σκοπό να κατηφορίσουμε ξανά προς το οροπέδιο της Πολιανής που βρίσκεται στα 650μ.

Ένα σύνθημα γραμμένο σε μια σπηλιά στην ανάβαση της Σιρόκας.

Τρία ασφάλτινα χιλιόμετρα μέχρι ξαφνικά να περάσουμε ένα ρέμα και να πιάσουμε ένα κακοτράχαλο δασικό γεμάτο νεροφαγώματα και τρεχούμενα νερά. Προορισμός ο Άκοβος, ένα χωριό στα 900μ, μόλις έχουμε περασει τα σύνορα της Μεσσηνίας και πλέον βρισκόμαστε στο Νομό Αρκαδίας. Πρώτη στάση στη πηγή του χωριού για ανεφοδιασμό παγωμένου τρεχούμενου νερού!

 

Η θέα από τον Άκοβο μαγευτική!

Στα δεξιά της φωτογραφίας φαίνονται τα φουγάρα από το εργοστασιο της ΔΕΗ στη Μεγαλόπολη.

Στο ύψος του κράνους φαίνεται ο δασικός δρόμος που βρίσκεται στη κορυφογραμμή των βουνών που θα συνεχίσουμε τη διαδρομή μας.

Έχοντας αφήσει πίσω μας τον Άκοβο συνεχίζουμε τη διαδρομή μας στα σύνορα Μεσσηνίας και Αρκαδίας. Σε κάθε βουνοκορφή είναι χτισμένη και από μία εκκλησία.

Απέναντι διακρίνεται πλέον ο Άκοβος.

Σε μία από τις κορυφές της διαδρομής λίγο πριν τη Παλιά Βρωμόβρυση, με θέα το (ακόμα) χιονισμένο Ταΰγετο.

Στη κορυφή αυτή υπήρχε επίσης μια πλάκα με τα ονόματα των ντόπιων πεσόντων του '21.

Φτάνοντας πλέον στο υψηλότερο σημείο της διαδρομής προς Παλιά Βρωμόβρυση άλλα και το ψηλότερο της βόλτας στα 1047μ υπήρχε ένα φρεάτιο κυριολεκτικά στο ψηλότερο σημείο άλλα και στη μέση του δρόμου.

Συνεχίζοντας τις τελευταίες μας κατηφόρες προς το πολιτισμό, στο δασικό δρόμο που συνδέει την Παλιά Άνω Βρωμόβρυση με το Πελεκητό. Ακόμα αρκετά μακριά από το πολιτισμό.

Κάποιος ΒΛΑΚΑΣ είχε κολλήσει στις κολόνες της ΔΕΗ πολιτικά ψηφοδέλτια της ΝΔ με σταυρό στο τοπικό βουλευτή Σαμπαζιώτη Δ. Γελοίοι!

Η διαδρομή έφτανε σιγα σιγα πλέον στο τέλος της, περνώντας από Βελανιδιά, ξανά Άγριλο και Άμφεια για να βγούμε στην Εθνική Οδό προς Καλαμάτα. Το κοντεράκι τότε έγραφε 80χλμ και απομένανε ακόμα τα ασφάλτινα χιλιόμετρα της Εθνικής Οδού μέχρι τη Καλαμάτα.

Σημαντική παρατήρηση της διαδρομής είναι τα ερπετά της. 2/2 φίδια που συναντήσαμε να λιάζονται στους δασικούς του Αγριλου ήταν οχιές...

Πρωτομαγια με ΜΤΒ στο Καλάθι

Άργησα αρκετά να ξεκινήσω σήμερα προς το Καλάθι μήπως έβρισκα και κάνα άλλο θύμα να πάμε για ανάβαση... Ο κόσμος από νωρίς είχε γεμίσει το παραλιακό της Καλαμάτας και οι πιο φυσιολάτρες είχαν ανέβει με τα τζιπ τους στο βουνό κάνοντας πικ νικ μέσα στη μέση του δασικού... Τραβάτε ρε 1-2μ μεσα στη φύση με τα πόδια, πάνω στο δρόμο;;; Τέλος πάντων.

Ο ουρανός πεντακάθαρος λίγο η υγρασία μας τα χάλασε για καλές μακρινές φωτό.

Ανάβαση από Βέργα και μέσο του νέου χωματόδρομου προς Άνω Βέργα.

Η θέα από το καστράκι στη Καλαματα.

Ο ήλιος ήταν αρκετά ζεστός και έκανε ακόμα και το κράνος στην ανάβαση αρκετά ενοχλητικό, είχα αρχίσει να κυνηγάω τις σκιές από τα δέντρα...

Φτάνοντας στη 1η κορυφή του Καλαθιού, πηγαίνοντας να βγάλω τη συνηθισμένη φωτό στο ορόσημο της Γεωγραφική Υπηρεσίας Στρατού...

Ο κύριος φίδις είχα ξεμοναχιάσει τη φίλη του να της δείξει τη θέα στο Ταΰγετο...

Τράβηξα μια φωτό προς τη ψηλότερη κορυφή του Ταϋγέτου χωρίς να τους ενοχλήσω και τη κοπάνησα με ελαφρά πηδηματάκια...

Έφοδος στο χώρο της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου για τον εντοπισμό κάποιας βρύσης για ανεφοδιασμό...

Θα την επισκεφτώ σίγουρα την ημέρα εορτής του πολιούχου του...

Φαγοπότι με θέα λέμε!

Εντάξει όλα αυτά έπρεπε να πιάσουμε και το Μάη...

Και έτσι συνέχισα προς τη δεύτερη κορυφή μαζεύοντας λουλούδια....

Λίγο πριν τη κορυφή, κάποια δέντρα είχαν πέσει στο δρόμο από τις φετινές χιονοπτώσεις.

Η Καλαμάτα από τα 1390μ.

Μια ανοιξιάτικη-πρωτομαγιάτικη φωτό στο ανθισμένο οροπέδιο της κορυφής.

Η θέα προς τη Μεσσηνιακή Μάνη.

Ο Προφήτης Ηλίας(2.407 μ.) η ψηλότερη κορυφή του Ταϋγέτου απ'ότι φαίνεται καλά κρατεί ακόμη χιόνια...

Να πω την αλήθεια έχω τραβήξει αρκετές φωτόγραφιές του Ταϋγέτου από διάφορες οπτικές γωνιές και μου παίρνει αρκετή ώρα πια θα αποφασίσω να βάλω, είναι όλες μία προς μία μοναδικές.

Τέλος άρχισε ο δρόμος της επιστροφής μιας και το βουνό εξερευνήθηκε από άκρη σε άκρη, άλλα και το στομάχι διαμαρτυρόταν που ήταν τόσες ώρες άδειο.
Εγκαταλελειμμένες ποτίστρες για κοπάδια δίπλα από πηγάδια βρίσκονται στο οροπέδιο μεταξύ των δύο κορυφών του Καλαθιού.

Βολτάροντας στα ορεινά της Κυπαρισσιας

Με αφορμή να ανταμώσουμε ένα φιλαράκι και να ποδηλατήσουμε παρέα και να μας ξεναγήσουν στη περιοχή.

Η διαδρομή βρίσκεται μέσα σε αναδασωμένη περιοχή και αρχικά περιλαμβάνει αρκετή ανάβαση μέχρι τα 600m (Υψ.)

Ποτέ δεν ενημέρωσα κανέναν ότι είχα βάλει τη κάμερα να βγάλει φωτό, και έτσι δεν κοίταγε κανένας προς αυτήν...

Στη πρώτη κατάβαση της διαδρομής το στεφάνη του FRM (388) αποφάσισε να μας αφήσει χρόνους, τυχεροί ήμασταν που κούμπωνε το λάστιχο...

Μέσα στο πρώτο μονοπάτι της διαδρομής που ανοίχτηκε σχετικά πρόσφατα από τα ντόπια παιδιά. Η βλάστηση στο συγκεκριμένο σημείο είναι τόσο πυκνή και ελάχιστο φως καταφέρνει να φτάσει στο συγκεκριμένο σημείο, για άγνωστο λόγο φωτό βγήκε αρκετά φωτεινή...

Ποζάροντας με θέα στα αριστερά μας τη Κυπαρισσία...

Στο τελείωμα του μονοπατιού της Περιστεριάς. Ξεκινά από τον αρχαιολογικό χώρο της Περιστεριάς και καταλήγει στο Φαράγγι με τους Σταλακτίτες.

Ποζάροντας με θέα το φαράγγι...

Snowride on Immitos

Τρίτη πρωί ο Υμμητός είχε ντυθεί στα λευκά του, κάτι που έκανε must μια βόλτα στα μονοπάτια του για μία ακόμα φορά... Επίλυση μερικών τεχνικών δυσκολιών με την στεγανοποίηση των ελαστικών που χρειάστηκε αρκετές ώρες και έτσι κατά τις 17:00 είχαμε αρχίσει να ανηφορίζουμε για τις πλαγιές του!

Το βουνό άδειο κυριολεκτικά, 2 περιπατητές συναντήσαμε μόνο κατά τη διάρκεια της ανάβασης.

Τα μονοπάτια αρκετά γλιστερά όπως κάθε φορά που βρέχει, αλλά το λευκό πέπλο χιονιού γύρο τα έκανε σκέτο πειρασμό να χαθείς μέσα τους :D

Στο μονοπάτι της Καλοπούλας πάνω από το αναψυκτήριο.

Ο αγαπημένος μου βραχόκυπος.

Ο Σωτήρης στο πρώτο του πέρασμα από το τοιχάκι, φανερά ξαφνιασμένος από τη γλιστερότητα του βράχου.

Αφού μουσκέψαμε για τα καλά ήρθε η ώρα του αποχαιρετισμού... Ο ήλιος πλέον είχε κρυφτεί και θερμοκρασία είχε πέσει κατακόρυφα.

Κατά τη διάρκεια της επιστροφής, η θέα προς τη παραλία...